بریده‌هایی از کتاب پدرم و درخت گیلاس

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

صدايش غمگين و گرفته بود. مي‌دانستم جايي می‌‌رفتیم كه او براي اولين بار آنجا عاشق شده بود.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند. می‌شل دل کاستیلو

بدون اينكه اجازه بدهم كسي اشك‌هايم را ببيند گريه مي‌كردم.

صداي مادرم را كه هشدار مي‌دهد زير باران نخوابيد ناديده مي‌گيرم

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند. می‌شل دل کاستیلو

انصاف است که من از عشق تو بسوزم و خاكستر شوم؟ تو ولی نعمت من باش و من غلام حلقه‌به‌گوشت بگذار بگويند اين هم غلام حلقه‌به‌گوش اوست اي گلِ نازنينِ من خوش باش

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

می‌گفت كه حاضر نيست برای لحظه‌ای پايش را از اينجا، از اين باغ بيرون بگذارد،

رؤیایم این بود که کشورم را به گلستاني تبدیل کنم كه او همیشه آرزوي بناكردن آن را در سر مي‌پروراند.

انگار که از زبان درختان باغ سخن می‌‌گوید، می‌‌خواست به من بفهماند كه هر درختي بايد كي و چه فصلی كاشته شود.

پدرم و درخت گيلاس هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند. می‌شل دل کاستیلو

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.

مادرم که می‌‌دانست این صحبت بدون چايي لذتي ندارد سماور را دوباره روشن كرده بود.

می‌گفت كه حاضر نيست برای لحظه‌ای پايش را از اينجا، از اين باغ بيرون بگذارد، و اگر پایش را از آن بيرون بگذارد با فشار غيرقابل تحمل دنياي ديگري روبه‌رو خواهد شد.

براي بناي این باغ جايي بيرون از شهر را انتخاب كرده بود، جايي كه پای هيچ انساني بدان نرسد و هیچ وسیله‌ی نقلیه‌ای از نزدیکی آن عبور نكند.

هیچ چیز مانند رنج نمی‌‌تواند انسان را به سخن‌گفتن وادار کند.