کتاب هوموساکر

آنچه امروزه با آن مواجهیم زندگی‌ای است که فی‌نفسه در معرض خشونتی بی‌سابقه است، آن‌هم دقیقاً به دنیوی‌ترین و مبتذل‌ترین شیوه‌ها.

قانون طبیعی و اصل صیانت حیات خویش ـ حقیقتاً درونی‌ترین کانونِ نظام سیاسی است

نخستین شالودۀ زندگی سیاسی حیاتی است که می‌تواند به قتل رسد، حیاتی که دقیقاً به واسطۀ قابلیتِ به قتل رسیدن سیاسی می‌شود.

امروزه همۀ جوامع و همۀ فرهنگ‌ها (خواه دموکراتیک باشند خواه تمامیت‌خواه، خواه محافظه‌کار باشند خواه مترقی) دچار نوعی بحران مشروعیت شده‌اند که در آن قانون (و منظورمان از این اصطلاح کل متن سنت در هیئت تنظیمی آن است، چه تورات یهودی باشد چه شریعت اسلامی، چه اصول عقاید مسیحی چه نوموس دنیوی) در شکل ناب «هیچی که در وحی است» جاری است. ولی این دقیقاً ساختار نسبتِ حاکمانه است و نهیلیسمی که ما در آن به‌سر می‌بریم، از این منظر، چیزی نیست مگر روشن شدن خودِ این نسبت.

در آیین یهود، همچنانکه در مسیحیت یا اسلام شیعی، آمدن مُنجی گواهی است بر تحقق و اتمام و تکمیل قانون.

(Le roi ne meurt jamais‌،‌ یعنی «پادشاه هرگز نمی‌میرد»

آنچه به سیاست اجازه داد تا به درجه‌ای تاکنون ناشناخته به‌مثابۀ سیاستی تمامیت‌خواه قوام یابد چیزی نبود مگر این امر که در عصر ما سیاست به‌تمامی به زیست‌سیاست استحاله یافته بود.

حقوق طبیعی و مدنی آن حقوقی‌اند که جامعه برای حفظ آنها شکل می‌گیرد، و حقوق سیاسی آن حقوقی‌اند که جامعه به‌یاری آنها شکل می‌گیرد.

وقتی پیشوای گروهی از مردم [دِموس] با مشاهدۀ سرسپردگی خیل مردمان به اوامرش دیگر نمی‌فهمد چگونه از ریختن خون قومش خودداری کند...، آیا در آن هنگام ضروری نیست که یا به دست دشمنانش کشته شود یا جبار شود و از حالت انسان بدل به گرگ شود؟

فوکو، چنانکه دیدیم، در پایان مجلد اول تاریخ امر جنسی فرایندی را خلاصه می‌کند که طی آن زندگی، در آغاز عصر جدید، در نهایت محل نزاع سیاست می‌شود: «چند هزاره،‌ انسان همان چیزی ماند که برای ارسطو بود: جانوری زنده برخوردار از قابلیتی اضافی برای هستی سیاسی. انسان مدرن جانوری است که سیاستش هستی او در مقام موجودی زنده را به پرسش می‌کشد.»