کتاب تصاویری که باید دید

ما حول درد می‌گردیم، اما مبادا که از نومیدی خود احساس شرم کنیم؛ که نومیدی پیامد ناگزیر زندگی است. هرچه هم دیگران بگویند، هیچ عجیب نیست که درد بکشیم. هیچ ضرورتی هم ندارد که دلیرانه بر همه‌چیز چیره شویم.

هرچه آشفته‌بازار درون را بهتر می‌نگریم و درمی‌یابیم، خونسردتر خواهیم شد.

اجتماعات ما هر از گاهی با مسئلهٔ فایدهٔ هنر دست‌وپنجه نرم می‌کنند. پاسخ ما سرراست است: هنر سلاحی است علیه ملال. اصلا چه‌بسا هنر ابزاری باشد برای گلاویز شدن با تنهایی، احساس ستوه، بدگمانی، هراس، واهمه، خیال واماندگی، خشم از کسانی که ما را وانهاده‌اند، خفت نفْس، و پشیمانی از کژفهمی‌های خود. باید به آن درآویزیم، درست همان‌طور که به ساقه‌ای نحیف (بر لب پرتگاه) یا تخته‌ای ظریف (در دل دریا) دل می‌بندیم.

معمولاً ما دلواپس کودکان شریر می‌شویم؛ همان‌ها که بزهکار می‌شوند، حرف بزرگ‌ترهاشان را گوش نمی‌دهند و روی درودیوار زیرگذرهای محله دیوارنویسی می‌کنند. با این حال بچه‌های بیش از حد خوب هم باید نگرانمان کنند؛ بچه‌هایی که همیشه می‌خواهند همه را راضی نگاه دارند و بلد نیستند عصبانی شوند یا گله کنند؛ بچه‌هایی که والدین افسرده‌شان اصلاً مجالی به عصیان کردنشان نمی‌دهند. این بچه‌ها همه را راضی نگاه می‌دارند، همیشه خیال می‌کنند اشتباه کرده‌اند، بدون استثنا نیازهای خودشان را ناچیزتر از دیگران می‌شمارند و مستعد بیماری‌اند. شاید او خود ما باشد.

شاید خود ما هم بیش از اندازه خوب بوده‌ایم و همواره کوشیده‌ایم تا دیگران را راضی نگاه داریم و خود را با آدم‌های سخت و ستمگر وفق بدهیم. بد نیست دلی به دریا بزنیم و دمی خودخواه شویم.

امید از آن چیزهاست که معمولاً به وقت نومیدی سراغش می‌رویم. آدمی که روزگارش خوش است و آرام جان دارد و ایمن عیش که امید نمی‌خواهد.

هنر همان جبههٔ رهایی‌بخشی است که می‌توان به کمکش از پس جنگ‌ها و فجایع برآمد.

ارسطو می‌گوید آدم دلیر فارغ از نتیجهٔ کار، همچنان دلیری پیشه می‌کند.

به‌قول ارنست بلوخ، «زندگی همه جا در جریان است و برای خود می‌گردد و مسیری هم بر آن متصور نیست؛ دنده و پیشرانهٔ زندگی خود ماییم».

سیاهی با نیستی مترادف نیست؛ سیاهی انباشته است از جزئیات و امکانات برای آرام جان؛ مجالی است رهایی‌بخش برای آنان که دلش را دارند تا سر فرصت به پیچ‌وتاب‌هایش فرو شوند.

زندگی اقتضا می‌کند همیشه محکم باشیم و از پس دشواری‌ها برآییم.

پیداست که دنیا پر شده از عوامل هراسناک و هر روز بیش از قبل، آدم‌ها در دام تشویش و رنج می‌افتند.