کتاب لذت های کوچک

- گاوها گرفتار اضطراب موقعیت نیستند. - گاوها کاری ندارند بقیه درباره‌شان چه فکری می‌کنند. - گاوها به مشکلات خود پیله نمی‌کنند. - هر کاری هم بکنید گاوها نه تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند و نه فرقی به حالشان می‌کند. - کاملاً بر اکنون متمرکزند.

خوشی‌های کوچک ابداً کوچک نیستند: آن‌ها نقطهٔ پیوند ما با موضوعات اساسی زندگی‌اند.

بی‌شک یکی از دلایلی که مردان میانسال این‌قدر به خواندن دربارهٔ آدولف هیتلر رو می‌آورند همین است. در قیاس با خشمِ فاجعه‌بار دیوانه‌وار، توهم، ویرانگری و قساوتِ او تقریباً همه آدم‌های خوبی به نظر می‌رسند.

ستاره‌ها در زندگی ما مهم‌اند، زیرا رویارویی تسلی‌بخشی با عظمت جهان برایمان فراهم می‌کنند، زیرا چشم‌اندازی مفید از ناچیزبودن و کوچکی وجود بشری پیش رویمان می‌گذارند.

گاوها آدم را قضاوت نمی‌کنند: برای گاوها شما همان کسی هستید که هستید.

پر بیراه نیست اگر بگوییم، ما خودبه‌خود و غریزی بلد نیستیم لذت ببریم. اما لذت‌جویی مهارتی است که باید بیاموزیم و می‌توانیم در آن پیشرفت کنیم. و لذت‌های کوچک شروع خوبی برای این ماجراست.

استعدادهایمان هرگز به‌درستی کشف نشده‌اند، بهترین سال‌های عمرمان به سگ‌دو زدن گذشته و عشق و محبتی را که نیاز داشته‌ایم به دست نیاورده‌ایم. دلسوزی حق ماست و هیچ‌کس هم نیست که نیازمان را رفع کند؛ بنابراین خودمان دست به کار می‌شویم و مقدار لازم را به خودمان تزریق می‌کنیم.

انتخاب کسی برای ازدواج فقط به این نکته بستگی دارد که خوش داریم چه نوع رنجی بر خود تحمیل کنیم.

آثار هنری کودکان فرصتی برای شناخت نیازهای خود فراهم می‌آورد. آن‌ها به سبک و سیاق خودشان، مطالباتی سیاسی‌اند، بیانیه‌هایی فشرده در باب چیزهایی که عجالتاً در شرایط پراضطراب و پرنقص زندگی بزرگسالانهٔ فعلی به آن نیاز داریم.

با تماشای آسمان شب، در برابر عظمت آنچه بدان می‌اندیشیم کوچک جلوه می‌کنیم. در تجدید ارتباط با جهان لایتناهی، افتادگی پیشه می‌کنیم، بی هیچ تحقیری.

فقط افرادی به نظرمان عادی می‌آیند که هنوز شناخت درستی از آن‌ها نداریم.

کسانی که آزارمان می‌دهند، چنانچه ناجوانمردی‌شان را گوشزد کنیم، به‌جای اینکه احساس گناه کنند، از ما بیزار می‌شوند.

دیروقت است؛ آدم‌های معقول‌تر مدت‌هاست در رختخواب‌اند، اما ما بیدار مانده‌ایم، کتاب می‌خوانیم، فکر می‌کنیم

دلسوزی برای خود شفقتی است که ما بر خویشتن روا می‌داریم. جنبهٔ بالغ‌تر وجود انسان به بخش‌های ضعیف و گم‌شدهٔ روان رو می‌آورد و آن‌ها را تسلی می‌دهد، نوازششان می‌دهد، و می‌گوید درکشان می‌کند؛ بخش‌هایی که بی‌شک دوست‌داشتنی اما درک‌ناشده‌اند. این کار باعث می‌شود انسان برای مدتی احساس کودکی کند – و درواقع هم کودک است. عشقی خالصانه و تأییدکننده پیش می‌نهد که هر کودکی، و البته مهم‌تر از آن هر بزرگسالی، نیاز دارد تا بتواند دلهرهٔ هستی را پشت سر بگذارد.

برخلاف انتظار، سکون کامل همیشه هم وضعیتی ایدئال برای به کار انداختن ذهن و اندیشیدن نیست. گاهی وضعیت مطلوب و مفیدْ سکوت به‌علاوهٔ حرکتْ به‌علاوهٔ کار دیگری است که انجامش چندان سخت نباشد.

تمایل به نتیجه‌گیری فوری از اصلی‌ترین موانع ذهنی در فرایند فکرکردن است.

شما با شیفتگی دیگران کنار می‌آیید، ولی آن‌ها حاضر نیستند همین لطف را در حق شما بکنند و بیزاری صادقانه‌تان را بپذیرند.

اقرار به شکست مساوی است با رانده‌شدن. شنوندهٔ خوب بی‌درنگ و آشکارا نشان می‌دهد که ما را به این چشم نمی‌بیند. شکنندگی ما، به‌جای وحشت، همدردی آن‌ها را برمی‌انگیزد.

کافی است پنج دقیقه به چهرهٔ یک گاو نگاه کنید تا بخش کوچکی از روح آرامَش در شما ریشه بدواند.

خودمان را به‌خاطر زل‌زدن از پشت پنجره سرزنش می‌کنیم. باید به کارمان برسیم، درسمان را بخوانیم، یا برنامه‌های روزمره‌مان را پیش ببریم. این کار به قطع و یقین وقت تلف‌کردن است. نه فایده‌ای دارد و نه به هیچ دردی می‌خورد. برایمان معادل ملال، حواس‌پرتی و بیهودگی است. اینکه چانه بر دستان خود بگذاریم، کنار پنجره بنشینیم و چشم در آن حوالی بگردانیم آن‌چنان کار فاخری نیست. نمی‌رویم این‌طرف و آن‌طرف جار بزنیم که: «عجب روزی خوبی بود امروز؛ بهتر از همه اینکه از پنجره زل زده بودم به بیرون.» اما شاید در جامعه‌ای بهتر، مردم دقیقاً چنین چیزهایی را برای هم تعریف کنند.

پر بیراه نیست اگر بگوییم، ما خودبه‌خود و غریزی بلد نیستیم لذت ببریم. اما لذت‌جویی مهارتی است که باید بیاموزیم و می‌توانیم در آن پیشرفت کنیم. و لذت‌های کوچک شروع خوبی برای این ماجراست.

انتظارات و امیدهای توخالی - فارغ از نمود عینی چیزهای خوب – احساس رضایت را در هر کسی می‌کُشد. ما بدبخت می‌شویم نه چون الزاماً همه‌چیز مزخرف است، بلکه چون از معیارهای موردنظرمان فاصله دارد.

در مواجهه با جنون «دیگران چه فکری می‌کنند»، به خاطر داشته باشید که کمی عشق و محبت دارند، اندکی نفرت و اغلب اوقات اصلاً فکری نمی‌کنند.

ذهن انسان از فکرکردن فراری است و این حقیقتی عجیب و آزاردهنده است.

خطر واقعی یعنی حواس‌پرتی کل روز آدم را پر کند.

موسیقی یادآور چیزی است که در دیگر ساحت‌ها زندگی اغلب از ارتباطات ما حذف شده.

کلمهٔ «نترس» را می‌توان به میلیون‌ها شکل مختلف ادا کرد. اما تعداد اندکی از آن‌ها به‌دردبخورند.

چه بسیار چیزها که برایمان مهم بودند و از دستشان دادیم: معصومیت کودکانه، رابطه‌ای قدیمی، گذرگاهی از اعتماد، سطحی از اعتمادبه‌نفس که خدشه‌دار شده. ما هم همیشه چشم‌به‌راه بازگشت این‌ها بوده‌ایم.

شخصیت عمومی ما تصویری اصلاح‌شده از شخصیت درونی ماست.

هرچه کمتر فحش بدهید، لذت فحش‌دادن بیشتر می‌شود.