کتاب لذت های کوچک

- گاوها گرفتار اضطراب موقعیت نیستند. - گاوها کاری ندارند بقیه درباره‌شان چه فکری می‌کنند. - گاوها به مشکلات خود پیله نمی‌کنند. - هر کاری هم بکنید گاوها نه تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند و نه فرقی به حالشان می‌کند. - کاملاً بر اکنون متمرکزند.

خوشی‌های کوچک ابداً کوچک نیستند: آن‌ها نقطهٔ پیوند ما با موضوعات اساسی زندگی‌اند.

بی‌شک یکی از دلایلی که مردان میانسال این‌قدر به خواندن دربارهٔ آدولف هیتلر رو می‌آورند همین است. در قیاس با خشمِ فاجعه‌بار دیوانه‌وار، توهم، ویرانگری و قساوتِ او تقریباً همه آدم‌های خوبی به نظر می‌رسند.

آثار هنری کودکان فرصتی برای شناخت نیازهای خود فراهم می‌آورد. آن‌ها به سبک و سیاق خودشان، مطالباتی سیاسی‌اند، بیانیه‌هایی فشرده در باب چیزهایی که عجالتاً در شرایط پراضطراب و پرنقص زندگی بزرگسالانهٔ فعلی به آن نیاز داریم.

ستاره‌ها در زندگی ما مهم‌اند، زیرا رویارویی تسلی‌بخشی با عظمت جهان برایمان فراهم می‌کنند، زیرا چشم‌اندازی مفید از ناچیزبودن و کوچکی وجود بشری پیش رویمان می‌گذارند.

پر بیراه نیست اگر بگوییم، ما خودبه‌خود و غریزی بلد نیستیم لذت ببریم. اما لذت‌جویی مهارتی است که باید بیاموزیم و می‌توانیم در آن پیشرفت کنیم. و لذت‌های کوچک شروع خوبی برای این ماجراست.

گاوها آدم را قضاوت نمی‌کنند: برای گاوها شما همان کسی هستید که هستید.

استعدادهایمان هرگز به‌درستی کشف نشده‌اند، بهترین سال‌های عمرمان به سگ‌دو زدن گذشته و عشق و محبتی را که نیاز داشته‌ایم به دست نیاورده‌ایم. دلسوزی حق ماست و هیچ‌کس هم نیست که نیازمان را رفع کند؛ بنابراین خودمان دست به کار می‌شویم و مقدار لازم را به خودمان تزریق می‌کنیم.

شما با شیفتگی دیگران کنار می‌آیید، ولی آن‌ها حاضر نیستند همین لطف را در حق شما بکنند و بیزاری صادقانه‌تان را بپذیرند.

در گذر زمان، موفقیت‌هایمان را زیادی دست‌بالا گرفته‌ایم، که آسوده‌نشستن کنار دیگری و تماشای برنامهٔ باغبانی تلویزیون، یا آبیاری شمعدانی‌ها در کنار کودکی نوخواسته اتفاق خیلی خیلی مهمی است.

اقرار به شکست مساوی است با رانده‌شدن. شنوندهٔ خوب بی‌درنگ و آشکارا نشان می‌دهد که ما را به این چشم نمی‌بیند. شکنندگی ما، به‌جای وحشت، همدردی آن‌ها را برمی‌انگیزد.

کافی است پنج دقیقه به چهرهٔ یک گاو نگاه کنید تا بخش کوچکی از روح آرامَش در شما ریشه بدواند.

خودمان را به‌خاطر زل‌زدن از پشت پنجره سرزنش می‌کنیم. باید به کارمان برسیم، درسمان را بخوانیم، یا برنامه‌های روزمره‌مان را پیش ببریم. این کار به قطع و یقین وقت تلف‌کردن است. نه فایده‌ای دارد و نه به هیچ دردی می‌خورد. برایمان معادل ملال، حواس‌پرتی و بیهودگی است. اینکه چانه بر دستان خود بگذاریم، کنار پنجره بنشینیم و چشم در آن حوالی بگردانیم آن‌چنان کار فاخری نیست. نمی‌رویم این‌طرف و آن‌طرف جار بزنیم که: «عجب روزی خوبی بود امروز؛ بهتر از همه اینکه از پنجره زل زده بودم به بیرون.» اما شاید در جامعه‌ای بهتر، مردم دقیقاً چنین چیزهایی را برای هم تعریف کنند.

ما بدبخت می‌شویم نه چون الزاماً همه‌چیز مزخرف است، بلکه چون از معیارهای موردنظرمان فاصله دارد.

بیابان با صدایی بلند درسی را بازگو می‌کند، که زندگی عادی اغلب بی‌رحمانه به رخمان می‌کشد: جهان از ما قدرتمندتر است؛ ما فانی هستیم و بی‌مایه، و چاره‌ای نداریم جز پذیرفتن تنگنای اراده‌مان؛ باید در برابر نیازهایی بزرگ‌تر از خودمان سر خم کنیم. این درسی است که بر سنگ‌ها و ماسه‌های سرخ نقش زده‌اند، چنان درشت که می‌توان از بیابان دور شد، نه درهم‌شکسته، بلکه متأثر از آنچه ورای ماست و خوشبخت از اینکه در قید چنین نیازهای باشکوهی هستیم.