بریده‌هایی از کتاب مسائل فلسفی در مشاوره و روان درمانی

تاریخ به ما می‌آموزد که پیش‌رفت انسانی تنها زمانی رخ می‌دهد که پرسش‌های بنیادین پرسیده شوند و پاسخ‌ها با شور و حرارت دنبال شوند. این دلیل مهمی‌ست بر این‌که پژوهش فلسفی باید جزئی از آموزش و حیاتِ حرفه‌ای جاری در همهٔ حرفه‌های یاری‌گر باشد.

مقولات زبانی انسان با شیوهٔ مفروضی که واقعیت در واقع فراسوی این مقولات وجود دارد منطبق‌اند یا خیر. نکتهٔ سوم که آن هم به زبان مرتبط است، نقد داروینی‌ست. توانایی ارتباط برقرار کردن از راه زبان به طور طبیعی به عنوان ابزاری برای دست و پنجه نرم کردن انتخاب شد زیرا به حیوانات انسانی کمک می‌کرد تا سازگار و شکوفا شوند (Dennett, ۱۹۹۵). اما زبان نمی‌تواند روگرفتی از واقعیت تهیه کند (یعنی مستقیماً بر آن منطبق شود)، زیرا زبان هم مثل همهٔ ابزارهای سازش‌بخش دیگری که از راه انتخاب طبیعی تکامل یافتند، تنها می‌تواند با واقعیت دست‌وپنجه نرم کند

وقتی روی مراجعان یک تشخیص سلامت روان گذاشته می‌شود، ممکن است خودشان را موجوداتی از هم پاشیده و ناقص تصور کنند. در همهٔ پژوهش‌های روانپزشکانه دربارهٔ دارو و شیمی مغز، تقریباً هیچ کنکاشی در این‌باره انجام نشده که این‌که به افراد بگوییم بیماری روانی‌ای دارند که نیازمند درمانی مادام‌العمر است، چه اثر نمادینی دارد. در طول حرفه‌ام، مراجعانی را می‌شناخته‌ام که دست از تغییر کشیده‌اند و گفته‌اند که بیماری روانی‌شان آن‌ها را به رشد نیافتن محکوم کرده است. در حال کار روی روانپزشکی بیماران بستری، اغلب کودکان و بزرگسالانی را دیده‌ام که غلیان‌های‌شان را به گردن «اختلال دوقطبی‌شان» انداخته‌اند. شنیدن دیدگاه جوانانی که به این خاطر که متخصصان خبره به آن‌ها گفته‌اند اختلال روانی ناتوان‌کننده‌ای دارند که نیازمند درمان مادام‌العمر است، قاطعانه باور کرده‌اند که به طرز جبران‌ناپذیری فروپاشیده‌اند مرا بیش از هر چیز آزرده است.

ما همواره باید سپاس‌گزار اندیشمندان بزرگ تاریخ انسانی باشیم که نمی‌ترسیدند پرسش‌های دشوار و مهم را مطرح کنند و دلیری آن را داشتند که حکمت متعارفِ زمانه‌های‌شان را به چالش بکشند.

ما همواره باید سپاس‌گزار اندیشمندان بزرگ تاریخ انسانی باشیم که نمی‌ترسیدند پرسش‌های دشوار و مهم را مطرح کنند و دلیری آن را داشتند که حکمت متعارفِ زمانه‌های‌شان را به چالش بکشند. در حقیقت، شیوه‌های پذیرفته‌شده هرگز تغییر نمی‌کنند مگر این‌که کسی پا پیش بگذارد و آن‌ها را به پرسش بکشد. تنها مسیر تغییر و پیش‌رفت این است که جور دیگری فکر کنیم، این‌که چالش ایجاد کنیم، اقناع کنیم، مخالفت کنیم و ایده‌های جدیدی مطرح کنیم.

پرسش‌گری فلسفی، تفکر نقادانه را رشد می‌دهد، با جزم‌اندیشی می‌جنگد و مشوق انعطاف‌پذیری در عمل و نظرورزی است.

بی‌اعتنایی به فروید بزرگترین زیان برای دانشجویان و کارآموزان مدرن است زیرا برخی از ژرف‌ترین ایده‌ها در تاریخ حرفه‌های یاری‌گر از آن فروید بوده است.

«شناختن یک مراجع به چه معناست؟»، برای فروید شناختن یک مراجع به این معناست که محتوای ناخودآگاه مراجع را بشناسیم

آن تفسیر یک آفرینش بوده، نه کشف.

پژوهش دربارهٔ حافظه آشکارا اثبات کرده که نمودهای ذهنی دربارهٔ گذشته، تابع حال عوض می‌شوند و تغییر می‌کنند و حتی می‌توانند به کلی جایگزین شوند (Loftus & Ketcham, ۱۹۹۴; Loftus & Pickrell, ۱۹۹۵). در پرتو این شاهد، دشوار است که به این فرض باور داشته باشیم که مضامین سازگار و ماندگار ذهنی بخش بنیادین ذهن هستند.

درمان‌گران سنتی شبیه فیلسوفانی هستند که در غار افلاطون در مسیر آزاد کردن مراجعان‌شان از غل و زنجیر، چرخاندن آن‌ها و مجبور کردن آن‌ها به روبرو شدن با حقیقت دربارهٔ خودشان فعالیت می‌کنند. از این منظر افلاطونی، در روان‌درمانی مسئله کشف است، نه آفرینش.

باور ندارم که باید به دانشجویان آموخت که نظریه‌ها نمودهای حقیقت‌اند. آرمانی‌ساختن نظریه‌ها به عنوان تجسمی از حقیقت دانشجویان را تشویق می‌کند که از همان آغاز حرفه‌شان جزم‌اندیشانه درون چشم‌اندازی خاص زندانی شوند.

محال است بتوانیم از زبان خارج شویم تا مشخص کنیم مقولات زبانی انسان با شیوهٔ مفروضی که واقعیت در واقع فراسوی این مقولات وجود دارد منطبق‌اند یا خیر.

این پرسش که «شناختن یک مراجع به چه معناست؟» صرفاً میوهٔ درخت ایدئولوژیکی‌ست که در هیچ خاک بنیادینی ریشه ندارد. در عوض، بر اساس موضع برساخت‌باوری اجتماعی که فرض می‌گیرد خودها سیال هستند و همواره در محیط‌های اجتماعی بازساخته می‌شوند (McNamee, ۱۹۹۶)، پرسش دربارهٔ اذهان فردی حتی مطرح هم نمی‌شود. پرسش‌ها همواره پیامدهای فرعی مفروضات هستند. مفروضات ساختهٔ انسان‌ها هستند. اگر مفروضاتِ برساخته را کنار بگذارید، پرسش‌ها از میان می‌روند (Rorty, ۱۹۹۹).