کتاب به درد بخور باش، هفت ابزار برای زندگی

این دیگران بودند که به هر شکلی راه را یا برایمان هموار کرده‌اند یا نشان داده‌اند. و حالا که این را می‌دانید، مسئولیت دارید که آن را به دیگران برگردانید. به دیگران کمک کنید. نردبان را پایین بیندازید و گروه بعدی را بالا بکشید. بدردبخور باشید.

قبل از اینکه ادامه بدهم، می‌خواهم بگویم می‌دانم که حرفهایم شبیه کتاب راز یا تمام آن کتاب‌های قانون جذب است که توسط نویسندگان مزخرف نوشته شده است. اما اینگونه نیست. من نمی‌گویم اگر فقط چیزی را تجسم کنید، محقق می‌شود. ابدا! باید برنامه‌ریزی کنید، کار کنید، شکست بخورید و از آنها یاد بگیرید. بعد دوباره شکست می‌خورید و باید از آنها درس بگیرید. زندگی همین است. اینها قوانین زندگی هستند.

داستانی از سر ادموند هیلاری وجود دارد، اولین کسی که به قلهٔ اورست قدم گذاشت. وقتی از قله به کمپ اصلی بازگشت، خبرنگارانی که دوره‌اش کرده بودند می‌پرسیدند که منظرهٔ جهان از آن بالا چگونه بود؟ او گفت باورنکردنی بود، چون زمانی که بالای قله ایستاد، کوه دیگری در هیمالیا را دید که هنوز به آن صعود نکرده بود. او روی قلهٔ اورست، به مسیر فتح آن کوه فکر می‌کرد.

وقتی از بدنسازی بازنشسته و وارد بازیگری شدم، آن پنج ساعت تمرین بدنسازی روزانه را تبدیل به تمرین برای تبدیل شدن به نقش اول کردم. کلاس‌های بازیگری، کلاس‌های انگلیسی و سخن‌وری و کلاس‌های از بین بردن لهجه (هنوز هم می‌خواهم پولم را از این کلاس پس‌بگیرم).

رمان‌نویس بزرگ ژاپنی، هاروکی موراکامی زمانی نوشت: «من می‌توانم هر دردی را تا زمانی که معنایی درش دارد تحمل کنم.» در طول سالها آموخته‌ام که این حرف کاملا درست است: درد فقط باید برای شما معنی داشته باشد تا قابل تحمل شود.

آنها تصمیمات زیادی گرفته‌اند و کارهای زیادی کرده‌اند که به اینجا رسیده‌اند و با این حال خودشان این را نمی‌دانند. حتی با شما بحث خواهند کرد: «من که از این شرایط متنفرم! چرا باید انتخابش کنم؟» اما هیچکس به زور حلقهٔ ازدواج را از انگشتشان بیرون نکشیده یا چیزبرگر دوم را دست‌شان نداده است. هیچکس آنها را مجبور به انجام کاری که ته آن بن‌بست است نکرده. هیچکس آنها را مجبور نکرده است کلاس‌هایشان را بپیچانند، یا باشگاه رفتن را پشت گوش بیندازند یا به کلیسا نروند. هیچکس آنها را مجبور نکرده هرشب تا دیروقت بیدار بمانند و به جای هشت ساعت خوابیدن تا صبح پای بازی‌های ویدئویی بنشینند. هیچکس آنها را وادار نکرده تا آخرین دلارهایشان را خرج چندمین بطری آبجو کنند.

به شخصی مانند آلکس هانولد صخره‌نورد نگاه کنید. زمانی که اولین صعود انفرادی‌اش به صخرهٔ ال‌کاپیتان را در پارک ملی یوسیمتی در سال ۲۰۱۷ انجام داد، بسیاری از مردم فکر می‌کردند او کاملا دیوانه شده است. فکر می‌کردند می‌خواهد خودکشی کند. اما پس از اینکه یک سال بعد مستندی دربارهٔ صعودش منتشر شد و جایزهٔ اسکار را برد، او به شهرت رسید. سیل تشویق‌ها و تاییدها به سویش جاری شد و ناگهان دیگر کسی دربارهٔ این‌که دیوانه است حرفی نمی‌زد. قبل از پول و شهرت، کله‌خری روانی بود و بعد از پول و شهرت، کوهنوردی خوشفکر و باتجربه. یک حرفه‌ای سخت‌کوش که دور دنیا سفر می‌کرد و از حضور در طبیعت پول درمی‌آورد. او دیگر بدآموزی نداشت و حالا الهام‌بخش بود.