کتاب مجمع مردگان (سه‌گانه شهر: جلد ۱)

هیچوقت وانمود نکن بیشتر از حد خودت می‌فهمی.

هیچ لزومی نداره خودتو دانای مطلق بدونی. جهالت محافظه‌کارانه هیچ اشکالی نداره. اگه آدم فکر کنه که همه چیزُ می‌دونه، دیگه به خودش زحمت یاد گرفتنُ نمیده.»

مادرم منو به سمت مواد کشوند و سعی کرد منو گرفتار کنه و پول بیشتری ازم بگیره. ولی من احمق نبودم. می‌دونستم مواد چیه و چه بلایی می‌تونه سرِ آدم بیاره. پس به سمتش نرفتم.

گهگاهی ممکنه بسوزی. من خیلی سوختم. یکی‌دوبار هم جزغاله شدم. باید یاد بگیری با آتش زندگی کنی. چون اگه بخوای زیاد فکرکنی و عادلانه بازی کنی، برای همیشه توی افسون اعجاب‌انگیزش گم میشی.

اگه آدم فکر کنه که همه چیزُ می‌دونه، دیگه به خودش زحمت یاد گرفتنُ نمیده.»

قبل از اینکه کوسهٔ دریا شوی، می‌بایست ماهیِ بزرگ بودن در یک برکه را یاد بگیری.

فیلم‌ها همیشه امنیت خاصی دارن. اونان نمی‌تونن مثل زندگی واقعی به آدم آسیب برسونن.

امروز بعدازظهر با دوتا از سردسته‌های آشوبگرِ گانگستر قرار ملاقات دارم. آنها با هم همدست شده‌اند و نقشه کشیدند تا مرا سربه‌نیست کنند. فکرکنم در ملاقات امروز مرا بکشند. احتمالاً اجازه می‌دهم این کار را انجام دهند؛ کمی خنده برای سلامتی مفید است.

آن روز برای من، یک روز روشن و خوش آب و هوا بود؛ مثل یک بوم نقاشی که رؤیاها در آن به حقیقت تبدیل می‌شوند.

حقیقت دربرابر مغزهای کوچیکی مثل مغز ما، خیلی بزرگه.»

سه نفر در اتاق حضور داشتند؛ یک مرد و سه زن که سرتاپا سفید پوشیده بودند.

اما او شانه خالی نکرد، چندین و چند شغل عوض کرد، ارزش خودش را ثابت کرد، نردبان ترقّی را محکم چسبید تا این‌که در موقعیتی قرار گرفت که توانست ایده‌هایش را به ثمر بنشاند و نخستین قدم را در کار خودش بردارد.

اعتماد کردن به او یک ریسک بود.

این‌که من یک شغل تبهکارانه داشتم دلیل نمی‌شد که خودم هم یک آدم تبهکار باشم.

مادام گیوتین. قطع‌کنندهٔ سرها، تیغی با تیزیِ تشنه به خون، قاتل پادشاهان، مهلک‌ترینِ گزنده‌ها، فولادی که بوس می‌کند و خودش را لوس نمی‌کند! قربانی به جایگاه بیاید.»

معمولاً این قضایا یکی دو هفته‌ای ادامه پیدا می‌کرد و مردم در خیابان ها خشم خودشان را خالی می‌کردند تا نظام را عوض کنند. سپس افراد با نفوذ و ماهر وارد بازی می‌شدند، آشوب‌ها را سرکوب می‌کردند و همه‌چیز به حالت اولش برمی‌گشت.

هیچوقت وانمود نکن بیشتر از حد خودت می‌فهمی.

یه نوع غضب خاصی توی وجودشه که نه میشه بیانش کرد و نه میشه کنترلش کرد. اون خشم باهاش انس گرفته.

فرض کن هشت ساعت در طول شبانه‌روز بهت اختصاص داده شده تا اونو سپری کنی، که در هفته می‌شه پنجاه ساعت و دوهزاروپونصد ساعت در طول سال. بعدش تصورکن هر کدوم از انسان‌ها طبق همین روال پیش برن. اونوقت ضریب این ساعات رو در نیروی کار ضرب کن. فکر کن به چه چیزها که نمی‌تونیم دست پیدا کنیم. آقای رایمی، کلید موفقیت توی کنترل میزان خوابمونه.» به طعنه گفتم: «پس شاید بهتر باشه بیخیالش بشیم.» با لحنی جدی گفت: «نه. خواب یه چیز ضروریه. باید یه جایی باشه که مغز یه گوشه بشینه و به خودش استراحت بده. ولی فقط مقدار کمی بهش نیاز داریم. به نظرم اگه بیش از سه ساعت در شبانه روز طول بکشه شکم‌پرستی به حساب میاد. چون باعث ضعیف شدن و تحلیل رفتن ما میشه.

همیشه رازهاتو مخفی نگه‌دار.

اگه آدم فکر کنه که همه چیزُ می‌دونه، دیگه به خودش زحمت یاد گرفتنُ نمیده

حقیقت دربرابر مغزهای کوچیکی مثل مغز ما، خیلی بزرگه

مطمئنم اون خبر کلیشه‌ای رو شنیدی که میگه بال زدن یه پرنده توی استرالیا می‌تونه تعیین کنندهٔ آب و هوای اون‌طرفِ کرهٔ زمین باشه. شاید اغراق‌آمیز به نظر بیاد، اما یه نمونهٔ بارز و مؤثره. «همه به هم ربط دارن. همه‌چیز زنجیروار به هم متصل‌اند. بعضی وقت‌ها شسته و رُفته و بعضی مواقع هم نامعلوم. یه یهودی یه بچه به اسم آدولف رو به تمسخر می‌گیره و باعث میشه میلیون‌ها نفر توی اردوگاه‌ها بمیرن

زود یادبگیر. سخت تلاش کن. ایمان داشته باش.

خودش یک روز خواهد فهمید که نباید گول ظاهر آدم‌ها را خورد.

مرد چطور می‌تواند بدون وجود حتی یک چیز شگفت‌آور در این دنیا زندگی کند؟ شاید می‌بایست همه چیز را خراب کنم و از اول شروع کنم.

همیشه زیرلب می‌گفت: «مرگ همواره در کمین نشسته است.» این جمله آن قدر برایش ارزش داشت که به نظر می‌رسید آن را روی سنگ قبرش حک خواهد کرد!

اما بعضی روزها هست که من کاملاً در سراشیبیِ سقوط قرار می‌گیرم.

جهانی که توش زندگی می‌کنیم، حتی شاید ستاره‌ها و سیارات همه به هم

اگه آدم فکر کنه که همه چیزُ می‌دونه، دیگه به خودش زحمت یاد گرفتنُ نمیده.»