بریده‌هایی از کتاب یکی مثل همه ۱

دِکارت (فیلسوف بزرگ غربی) یه جمله‌ای داره که می‌گه: «شک می‌کنم، پس هستم.» منم باید بگم: «تنم می‌خاره واسه دردسر، پس هستم!»

علی‌رغم مدعیانی که منع عشق کنند ... جمال چهره تو حجت موجه ماست

به قولِ بزرگی، از جایی که بهش فکر می‌کنی و ناخودآگاه لبخندِ کوچکی بر گوشهٔ لبت می‌نشیند، دیگر نمی‌توانی به عقب برگردی و بشوی آدم قبلی! دارد اتفاقاتی در تو می‌افتد که باید دعا کنی اسمش هر چه هست عشق نباشد.

هر که با کودک سر و کارش فتاد پس زبان کودکی باید گشاد

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود...

برای حل مشکلات روحی و زناشویی و این حرف‌ها باید دست به دامن یک مشاور امین و متخصص شد. کسی که درسش رو خونده باشه و دانشِ مشاوره داشته باشه. نه از این‌ها که دو سه تا دورهٔ کوتاه‌مدت شرکت کردن و حرف‌های انگیزشی می‌زنن و اگه زشت نبود، به همدیگه می‌گفتند دکتر! هر کسی که روحانی هست و لباس آخوندی پوشیده، ضرورتاً مشاور نیست. چون ما اصلاً در حوزه‌ها درسِ مشاوره نمی‌خونیم. وظیفهٔ ما یه چیز دیگه‌ست. شما که غریبه نیستید، اما من خیلی از زندگی‌ها و حال و آیندهٔ افراد سراغ دارم که به‌خاطر مراجعه به غیر متخصص، نابود شده و چه آه‌ونفرین‌ها که پشت سر اون بندگان خدا نیومده.

«درس ادیب اگر بود زمزمهٔ محبتی / جمعه به مکتب آورد طفل گریزپای را»

هر که با کودک سر و کارش فتاد پس زبان کودکی باید گشاد