بریده‌هایی از کتاب پیدایت خواهم کرد

زندگی در بهترین زمان هم شکننده است. پی آنچه ساخته‌ایم همیشه زیر پایمان جابه‌جا می‌شود.

عدالت همونیه که می‌ذاره صدهزارتا بچه هر روز از گرسنگی بمیرن، بعد به من اجازه می‌ده باوجود قتل و تجاوز زنده بمونم؟ تا حالا به این فکر کرده بودی،

انسان ناامید همان چیزی را می‌بیند که می‌خواهد

ما داریم به خواسته‌مون اجازه می‌دیم حس قضاوتمون رو تحت تأثیر قرار بده.

عدالت همونیه که می‌ذاره صدهزارتا بچه هر روز از گرسنگی بمیرن، بعد به من اجازه می‌ده باوجود قتل و تجاوز زنده بمونم؟ تا حالا به این فکر کرده بودی، تئودور؟ وقتی من داشتم مردم رو شکنجه می‌کردم، عدالت داشت نگاه می‌کرد؟ یعنی این عدالتی که ادعاش رو می‌کنی ضعیف‌تر از اونی بود که بخواد جلوی من رو بگیره...

خاطره‌ها همیشه گزنده هستند، مگر نه؟ خاطره‌های خوش، بیشتر از همه.