کتاب چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود

در شب‌های بمباران چنان تو را بوسیدم که گمانم ابر باران شد

بوسه‌های ما نه گزاف بود، نه دروغ بود پناه بود

چگونه ما می‌توانستیم لبخندهای ناتمام تو را از روی شاخه‌ها و ریشه‌های درختان محو کنیم

از فضیلت رنگ گیلاس‌ها سرشار می‌شوم.

پناهم یک شاخهٔ یاس قدیمی بود

غریب نبود که آخرین پناهم را در ماورای مرگ یافتم

بیا بیا در محض بودن این آینه و این برف شک کنیم

نیستی چه چموش و خاموش در پشت بوته‌های گُل سرخ ما را نظاره می‌کرد