کتاب چای در غروب جمعه روی میز سرد می شود

بوسه‌های ما نه گزاف بود، نه دروغ بود پناه بود

در شب‌های بمباران چنان تو را بوسیدم که گمانم ابر باران شد

چگونه ما می‌توانستیم لبخندهای ناتمام تو را از روی شاخه‌ها و ریشه‌های درختان محو کنیم

غریب نبود که آخرین پناهم را در ماورای مرگ یافتم

از فضیلت رنگ گیلاس‌ها سرشار می‌شوم.

پناهم یک شاخهٔ یاس قدیمی بود

بیا بیا در محض بودن این آینه و این برف شک کنیم

نیستی چه چموش و خاموش در پشت بوته‌های گُل سرخ ما را نظاره می‌کرد

چه تابستان سنگین و بخیل و بی‌حرکتی است حتی نمی‌توان شرح این تابستان را برای کسی در نامه نوشت