کتاب نیمه نامه ها

تو به پایان‌های دراماتیکِ تلخ مشتاق بودی، من به آغازهای ناگهانیِ نفس‌گیر. تو گفتی: «خواستن توانستن است». دروغ گفتی حتماً. که من را خواستی، اما نتوانستی.

که تن داده‌ام به واژه‌ها به‌وقتِ دل‌تنگی‌های گاه‌وبیگاه. کو سیگاری که دل‌تنگی‌هایم را دود کند و تا سقف بالا ببرد و مالیخولیای ذهن مرا تسکین بدهد؟ تنها نگاهم تا سقف می‌رود؛ بی‌دود، بی‌صدا، بی‌دل‌تنگی حتی. بگذار واژه‌ها بخوابند من و تو ما نمی‌شویم که نمی‌شویم به درک! اما بیداریم تو با من من برای تو ... ما برود به درک!

کو دهانی که ها کند روی شیشه‌ها و بنویسد: «آن‌ها که مانده‌اند نه قوی‌تر بودند و نه سنگدل، آن‌ها رفتن را هم بهتر بلد بودند. ولی نرفتند، همین، نرفتند.» نرفتم!