کتاب سیاست زمین

در ایالات متحده انکار سازمان‌یافتهٔ تغییر اقلیم با موفقت انجام شد و تا سال ۲۰۱۲ هیچ نامزد جمهوری‌خواه ریاست جمهوری احتمالاً نمی‌توانست بپذیرد که تغییر اقلیم ناشی از اقدامات بشر واقعیت دارد. اعضای جمهوری‌خواه کنگره نیز به این جریان پیوستند. حملات به دانشمندان جریان اصلی اقلیم‌شناسی شدید و شخصی بود؛ در سال ۲۰۱۰ سناتور جیمز اینهوف خواستار انجام تحقیقات جنایی از دانشمندان اقلیم شد.

از نظر پوپر مشخصهٔ جامعهٔ علمی نه اقتدارِ مبتنی بر تخصص، بلکه نقد آزادانه، صریح و منصفانه و همچنین آزمایش گمانه‌های دانشمندان توسط دانشمندان دیگر است. درست همانطور که سلسله‌مراتب و اختلاف‌نظر در تخصص می‌تواند مانع حلّ مسئلهٔ علمی شود، به‌همین‌نحو، اختلاف‌نظر و سلسله‌مراتب می‌تواند جلوی حلّ مسئله در سیاست و [علم] سیاست را بگیرد.

وقتی سخن از سیستم‌های اجتماعی به میان می‌آید توسعهٔ پایدار، اقتصاد سرمایه‌داری را تقریباً مسلم و بدیهی می‌داند (البته این امر در گفتمان رادیکال‌تر دهه ۱۹۷۰ صادق نبود).

در آلمان، نگرانی در مورد اجرای ناقص سیاست‌های محیط‌زیستی قبلی، منجر به پذیرش یا اصل احتیاطی در دهه ۱۹۸۰ شد. این اصل تصریح می‌کند که عدم قطعیت علمی، هیچ بهانه‌ای برای انفعال در برابر یک مسئله محیط‌زیستی به‌دست نمی‌دهد. بنابراین، اگر دلایل قانع‌کننده‌ای وجود داشته باشند برای اینکه فکر کنیم مسئله‌ای ممکن است حاد باشد، حتی در صورت عدم وجود ادلهٔ علمی، به آن توجه خواهد شد.

تأکید بر تغییر آگاهی به این معناست که از منظر این گفتمان ساختارها، نهادها و سیاست‌های اجتماعی از خود حیات مستقلی ندارند، بلکه در عوض نهایتاً به ادراکات و احساسات اساسی اعضای جامعه تقلیل می‌یابند. بنابراین آگاهی سبز دقیقاً در سنّت فلسفی ایدآلیسم قرار می‌گیرد (در مقابل ماتریالیسم، که بر تأثیر علّی نیروهای اقتصادی در شکل‌دهی به جامعه تأکید می‌کند). این ایده‌ها هستند، نه نیروهای مادّی که تاریخ را به حرکت در می‌آورند: بنابراین کلید تغییر جهان، تغییر ایده‌ها است.

تاریخ ملّی غنی که سبزهای آلمان مجبور به کنار آمدن با آن بوده‌اند، تاریخی است که در آن رمانتیسم از جایگاه مهمی برخوردار است. واکنش رمانتیک در برابر مدرنیته در قرن هجدهم و نوزدهم در آلمان قوی‌تر از جاهای دیگر بود و با ناسیونالیسم ارتجاعی آلمانی پیوند خورد. بعدها، این ترکیب در رگه‌ای از حزب نازی که محیط طبیعی نوردیک (راین، جنگل سیاه، آلپ و غیره) و همچنین نژاد نوردیک را آرمانی جلوه می‌داد و قائل به ارتباطی عرفانی و رازورانه بین نژاد و محیط‌زیست بود، سمت‌وسوی محیط‌زیستی پیدا کرد. با توجه به این تاریخ، سبزهای آلمانی نسبت به رمانتیسیسم محتاط و خصوصاً به معنویّت سبز مشکوک هستند.

سیاست سبز فی‌نفسه به استقرار یک جامعه سیاسی موازی کمک می‌کند، جامعه‌ای که در آن، حداقل برخی افراد بتوانند حیات اجتماعی و سیاسی خود را پیش برند، جایگزینی برای جریان اصلی خاکستری سیاست حزبی.