کتاب رهایی از والدین نابالغ

اولین و بزرگ‌ترین قدم برای رسیدن به خویشتن واقعی، پذیرش همهٔ افکارتان است. یکی از نشانه‌های مهم رشد این است که بتوانید آزادانه بیندیشید و مجبور نباشید افکارتان را با فرد ن. ا. در میان بگذارید، مگر زمانی که با او احساس راحتی می‌کنید.

احساس خجالت به‌راحتی باعث سلطه‌پذیری شما می‌شود منشأ خجالت احساس طرد شدن از جانب دیگران است (دِیانگ، ۲۰۱۵). خجالت بسیار عمیق‌تر از شرمندگی است، زیرا باور می‌کنید خوب بودنتان در جایگاه انسان زیر سؤال رفته است. خجالت تجربه‌ای قدرتمند و بنیادین است که به شما می‌گوید نه‌تنها کار اشتباهی انجام داده‌اید، بلکه مشکلی در درونتان به‌مثابهٔ انسان وجود دارد. حس خجالت آن‌قدر می‌تواند طاقت‌فرسا باشد که فقط تهدید آن شما را وادار به انجام هر کاری می‌کند که والدین ن. ا. می‌خواهند.

به یاد داشته باشید افراد ن. ا. احساساتشان مطلق است، یعنی اگر کاملاً در جبههٔ آن‌ها نباشید، شما را دشمن خود می‌دانند.

آن‌ها انتظار دارند دائماً حواستان معطوف به آن‌ها باشد. انتظار چنین توجهی از سوی والدین برای یک نوزاد یا کودک خردسال طبیعی است، نه از سوی والدین درمورد فرزند خود.

آن‌ها از عدم قطعیتی که واقعیات به همراه دارند می‌گریزند تا بتوانند دفاعی غیرمنطقی از روش‌های آشنای خود ارائه کنند. این افراد که از پیچیدگی بیزارند، واقعیت را قربانی نتیجه‌گیری‌های سریعی می‌کنند که با افکار همیشگی‌شان سازگاری دارد. گاهی مردم ساده‌گرایی‌های افراطی افراد ن. ا. را با خرد آن‌ها اشتباه می‌گیرند.

منشأ خجالت احساس طرد شدن از جانب دیگران است

زمانی که کودک احساس می‌کند برای والدین اهمیتی ندارد، ساختار شکنندهٔ شخصیت او متلاشی می‌شود، تجربه‌ای نظیر مرگ. تعجبی نیست اگر پاسخ نگرفتن از سوی والدین برای کودک شبیه پایان دنیا به نظر برسد.

خجالت فقط یک احساس است.

ترس از خجالت‌زده شدن بعد از دوران کودکی هم ادامه دارد، زیرا به ما یاد نداده‌اند که خجالت فقط یک احساس است.

شما هم اگر فرزند والدین نابالغ احساسی بوده‌اید شاید یاد گرفته‌اید خود را سرکوب کنید تا باعث خدشه‌دار شدن احساسات والدین‌تان نشوید چون رفتارهای خودجوش شما به راحتی موجب ناراحتی والدین پوست‌نازک‌تان می‌شوند.

والدین ن. ا. مصرانه می‌کوشند بر دیگران مسلط شوند و مرکز اهمیت و توجه باشند، فضا و امکانی برای ابراز خود واقعی دیگران به جا نمی‌گذارند. این افراد که خود را سزاوارِ برتری می‌دانند و همواره حق را به خود می‌دهند، اختیارِ تعدی، آزار و اذیت، تعصب، استثمار و هر نوع فسادی را به خود می‌دهند و هرگونه حقی را از دیگران سلب می‌کنند.

والدین ن. ا.(ی) ایرادگیر تردید را به شما القا می‌کنند و هر نظری جز نظر خودشان را رد می‌کنند.

چنانچه والدینتان نیازهای شما را در اولویت قرار ندهند، احساس ناامنی می‌کنید. وقتی مطمئن نیستید والدینتان به فکر شما هستند یا از شما حمایت می‌کنند، درمقابل فشارهای عصبی، اضطراب و افسردگی آسیب‌پذیر می‌شوید. این‌ها واکنش‌هایی منطقی در محیط زندگی کودکی هستند که نمی‌تواند به توجه والدین به نیازهای خود یا محافظت از او در سختی‌ها اعتماد کند.

آن‌ها از برملا شدن احساساتشان می‌ترسند و اغلب پشت ظاهری تدافعی پنهان می‌شوند، حتی از آنجا که نمی‌خواهند آسیب‌پذیر به نظر برسند، از محبت کردن به فرزندانشان پرهیز می‌کنند. این افراد همچنین از ترس تضعیف قدرتشان عشقشان را به فرزندشان ابراز نمی‌کنند، چون تصور می‌کنند قدرت تنها دارایی‌شان است.

خجالت سبب می‌شود اعتماد به افکار و احساساتتان را از دست بدهید. والدین ن. ا. با چنین عباراتی حس خجالت را در شما برمی‌انگیزند: «دیوانه شده‌ای؟ عقلت را از دست داده‌ای؟»، «چطور جرئت می‌کنی؟»، «حتی فکرش را هم نکن!»، «نباید چنین احساسی داشته باشی.» یا «هرگز در زندگی‌ام چنین چیزی نشنیده بودم». کودکان از این جملات نتیجه می‌گیرند که مشکلی اساسی در وجودشان هست. والدین ن. ا. با شرمنده کردن و القای حس خجالت در کودکان سبب می‌شوند بعدها در روابط بزرگ‌سالی هم تحت‌تأثیر افراد سلطه‌جو از نظر احساسی قرار گیرند.

نکتهٔ مثبت درمورد قضاوت این است که باید با آن موافق باشید تا احساس بدی در شما ایجاد کند. ممکن است دیگران شما را قضاوت کنند، ولی تنها تعیین‌کنندهٔ گناه‌کار بودن یا نبودنِ شما، خودتان هستید