کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی

بسیار بسیار مهم است که بدانید چه چیزهایی به شما مربوط می‌شوند و چه چیزهایی نمی‌شوند. گرترود استاین

به بیان دیگر سوابق توجه ما درواقع داستان زندگی ماست.

منظور من از احساس «علاقه» پذیرش آزادانهٔ موهبت لذت است. رابرت پینسکی، «شعر و لذت» به همدستانی نیاز داشتم که یا کاملاً به کاری که می‌کردم ایمان داشته باشند یا کلاً از نقشهٔ من آگاه نباشند. موریِل اسپارک، «بازیگوشی‌های عامدانه» ...درون‌مایه‌های خیال‌انگیز بدون ملال انگیزه‌ها. متیو بویس، «اتفاق‌های تصادفی من» خودآگاهی مستلزم مشاهدات فراوان است. جنی ایکس، «امور بصری»

روانکاوی راهی است برای توصیف آنچه برای ما رخ می‌دهد در برابر آنچه می‌خواهیم برایمان رخ دهد و راهی برای توصیف آنچه انجام می‌دهیم در مقابل آنچه فکر می‌کنیم انجام می‌دهیم.

از آنجا که توجه‌طلبی معمولاً تحسین به دنبال ندارد، باید در لفافهٔ چیز دیگری مانند هنر، به کار بردن ادب و نزاکت یا عبادت یا دستیابی به هر نوع موفقیتی تغییر چهره دهد. ازاین‌رو بسیاری از به‌اصطلاح خلاقیت‌های ما در جهت یافتن راه‌هایی پذیرفتنی برای توجه کردن و جلب‌توجه انجام می‌گیرند. شاید این توجه ناموفق بماند، شاید زندگی‌مان را به سمت‌وسوی مورد نظرمان سوق ندهد، ولی همه‌چیز از توجه‌طلبی آغاز می‌شود.

«روشن‌ترین نشانهٔ ذهنی به‌راستی خلاق و پویا ساختن بزرگ‌ترین چیزها از کمترین آثار است»

(روانکاوی در بهترین حالت خود و برخلاف تعصب عموم مردم درمانی است که مانع از دست دادن علاقهٔ مردم به خودشان می‌شود، هیچ‌چیز بیش از علائم بیماری ذهن فرد را به خود مشغول نمی‌کند و درنهایت هیچ‌چیز جالب توجه‌تر از خود نیست).