هزوارشها کلماتی هستند که به «زبان آرامی» ولی با الفبای خطوط ایرانیِ میانه نوشته میشدند و ظاهراً هنگام خواندن، معادل ایرانیِ آن کلمه خوانده میشد.
مثلاً در متون پهلوی «ل» مینوشتند و «من» میخواندند.
«لک» مینوشتند و «تو» میخواندند.
«ملک» مینوشتند و «شاه» میخواندند.