بریده‌هایی از کتاب داستان های دلنشین از مولانا

‫خدواند در دستی حضور دارد که آن را می‌گیری ‫و در قلبی حضور دارد که آن را شاد می‌کنی

به محض این‌که درد، درسش را به شما آموزش دهد؛ از بین می‌رود.

از خود عالمی بخواه و از عالم هیچ

‫توکل کن ‫آن موقع می‌بینی ‫دستان خدا زودتر از تو دست به کار شده‌اند

روزی از لقمان می‌پرسند: «کدام یک از انسان‌ها عالم‌تر هستند؟» او چنین جواب می‌دهد: «آن کسی که از دانش دیگران استفاده کرده و آگاهی خود را بالاتر می‌برد.»

‫با قضاوت دیگران را نه؛ ‫بلکه خود را تعریف می‌کنیم.

غیرممکن نامِ به‌خصوصی دارد که به آن امید می‌گویند.

توکل کردن فقط شرایط بیرونی را تغییر نمی‌دهد، ‫بلکه درون ما را نیز متحول می‌کند.

تمام لحظاتی که در این دنیا به عبادت یا به نیکی کردن می‌گذرد، تبدیل به خوبی‌هایی غیر قابل شمارش می‌شود؛ مانند خارهای بی‌نهایتی که همه تبدیل به گل می‌شوند. و اگر خوبی کردن بخاطر عشق درونی فرد وبدون چشمداشت باشد بازخوردهای بسیاری زیبایی را وارد زندگی آن فرد می‌کند.

من چشمانی که تنها عیب انسان‌ها را ببیند، کور کردم تو هم مانند من آن‌ها را با چشمی زیبابین ببین.

همکلام شدن با کسی که مانند تو نیست مانند زنده رفتن به داخل گور؛ کاری بی‌معنی است.

لقمان جواب می‌دهد: «من چشم و زبانم را به روی حرام بسته‌ام، به غذای کم قانع هستم، به عهد و پیمان خودم وفادارم، در موضوعاتی که به من ارتباطی ندارد دخالتی نمی‌کنم برای همین مورد اعتماد همگان هستم.»

همیشه و در هر زمانی باید حرف راست را زد اما هر حرف راستی را نباید در هر جایی بیان کرد.

قلبی که عشقِ واقعی را چشیده باشد حتی به یک قطره آب هم با دیدهٔ احترام نگاه می‌کند.

اگر قسمتت باشد حتی از یک مورچه هم دَرست را می‌گیری و اگر قسمتت نباشد تمام دنیا هم برای تو آشکار شود، چیزی نخواهی آموخت.

من هرگز آرزو نکرده‌ام بلکه همیشه دعا کرده‌ام که عمرم به عمر تو گره بخورد

حرص دائماً انسان را به ضرر می‌اندازد. هر کس که حریص است دائماً زیان می‌بیند. حرص نه تنها مال را زیاد نمی‌کند بلکه آن را کم هم می‌کند.

روح تو مانند آب زلالی است و بدن تو مانند کوزهٔ نگه‌دارندهٔ آب است. حسد، بدگویی و غیبت مانند سمومی هستند که آب درون کوزه را تیره و تار می‌کنند. این آب سمی هر جا که وارد شود آن‌جا را سمی و مسموم می‌کند و عاقبت کوزه هم از این سموم متلاشی می‌شود.

«مانند آبی که رسوبات خود را کنار گذاشته و شفاف شده هر چیزی که از عشق و محبت بگذرد شفاف شده و شفا می‌یابد. از عشق، مرده زنده می‌شود؛ از عشق پادشاهان بنده می‌شوند و در نتیجه این عشق آگاهی به وجود می‌آید.»

انسان‌های نابالغ نمی‌توانند بدون توقع محبت کنند و عشق بورزند. محبتِ بی‌قید و شرط کار انسان‌های پخته‌ای است که به بلوغ روحی رسیده‌اند.

این حرف‌های حکیمانه هم از آن اوست: «دو چیز هست که هرگز نباید فراموش شود. اولی بزرگی خداوند و دومی مرگ است. آن‌چه که باید فراموش شود خوبی‌ای است که به دیگران شده و بدی‌ای که در حق تو شده.»

آنانی که مشغول نفس هستند روحی مضطرب و پریشان دارند.

معمولا اکثر کسانی که ادعایی دارند در باطن چیزی برای ارائه ندارند چون آن‌هایی که صفات حقیقی دارند هرگز ادعایی ندارند.

هرگز وقتی دیدی شیر می‌خندد فکر نکن که به ایمنی رسیده‌ای.

از همه اوهام و تصویرات دور نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نور (مثنوی مولانا)

این داستان دلیل این نیست که حضرت موسی گناهکار و یا زشت بوده است. بلکه نشانهٔ تواضع و آگاهی از این است که تمام موجوداتی که خداوند خلق کرده را بالاتر از خود می‌دیده است.

تا خدا بنده‌نواز است به خلقش چه نیاز است؟

هر کسی دنیا را به اندازهٔ ذهن خود و به اندازهٔ وسعت دید خود می‌بینند یعنی دنیای هر کسی به اندازهٔ وسعت اندیشهٔ اوست.

همیشه و در هر زمانی باید حرف راست را زد اما هر حرف راستی را نباید در هر جایی بیان کرد. اگر اینطور نباشد دوستی‌ها از بین می‌رود و آخر هر چیزی زیان می‌شود.

خدواند در دستی حضور دارد که آن را می‌گیری و در قلبی حضور دارد که آن را شاد می‌کنی.