بریده‌هایی از کتاب تجسم دراماتیک در طراحی صحنه

فیلم‌ها ذهنیت و افکار ما هستند که به تصویر کشیده شده و قوای ناطقه پیدا کرده‌اند.

من دوست ندارم به صحنه‌ای نگاه کنم که صرفاً شیک، جدید و جلوه‌های زیادی داشته باشد. به عبارتی صحنه‌ای که به من بگوید: «من آخرین الگو و مُد برای صحنه هستم» را دوست ندارم. انگار که طراحِ چنین صحنه‌ای، هم‌چون تجددطلبان سفر کرده و با دستی پر از جدیدترین سبک‌ها به روی صحنه آمده. می‌خواهم تصوراتم با چیزی که روی صحنه می‌بینم تحریک شود.

صحنه نباید صرفاً چیزی باشد که به آن نگاه می‌شود. البته می‌تواند بسیار قوی، رسا، پرمعنی و دراماتیک ساخته شود.

هدف اصلی از هنرهایی چون طراحی صحنه، طراحی لباس و نورپردازی افزایش قدرت طبیعی بازیگران است. این کار وظیفهٔ کارگردان است که تمامی این نیروها را گِرد هم بیاورد و به سمت الگوی نمایش هدایت کند. کارگردان هرگز نباید عقاید و افکارش را به بازیگر تحمیل کند.