بریده‌هایی از کتاب جهان زیر سیگاری من است

امروز ساختار زندگی به‌گونه‌ای‌ست که نمی‌توانیم احساساتمان را تقسیم بر دو کنیم... یا باید بدویم و به اتوبوس برسیم یا باید بمانیم و به کلاغ‌ها خیره شویم... و کم نیستند آدم‌هایی که به اتوبوس‌ها نرسیده‌اند.

زندگی هیچ انسجام دراماتیکی ندارد؛ ترکیبی است از لحظات بی‌ربط که فقط حجم و ذهن ما به آن وحدت می‌بخشد.

بیشتر در فیلم‌هایتان نقش یک آدم معصوم و مظلوم و پرت را بازی می‌کنید. در زندگی‌تان هم همین‌طور هستید؟ نه به آن شدت. سعی می‌کنم رگه‌هایی از آن شخصیت را به‌عمد و بنا به دلایلی تکرار کنم. نوعی شیطنت که خیلی هم پیچیده نیست و نماد آن می‌شود؛ معصومیت کودکانۀ گم‌شده در قرن دیوانه؛ قرن سرگشتگی و بی‌ایمانی. خدا آن چیزی است که کودکان می‌دانند نه بزرگان. بزرگان وقت خود را برای غذا دادن به گنجشک‌ها هدر نمی‌دهند.

این تلاطم، سرنوشت من بود نه انتخابم.

انسان فقط در رابطه با انسان‌های دیگر است که معنی پیدا می‌کند.

«ما چیستیم جز ملکولهای فعال ذهن زمین که خاطرات کهکشانها را مغشوش می‌کنیم.»

مادربزرگ: همیشه شوخ بودی و شیطون؟... یادته، تو! توی اَیوون چهار زانو نشسته بودی ـ هزار ماشا الله... عینهو رستم ـ باد شمال موهای بورِتو بالا و پایین می‌داد. پدر بزرگ: ولی من؟ ـ‌من موهایم‌ـ هیچ‌وقت بور نبودند. مادربزرگ: میخوام آخه... قشنگ‌تر نشونت بدم...