بریده‌هایی از کتاب جهان زیر سیگاری من است

زندگی هیچ انسجام دراماتیکی ندارد؛ ترکیبی است از لحظات بی‌ربط که فقط حجم و ذهن ما به آن وحدت می‌بخشد.

امروز ساختار زندگی به‌گونه‌ای‌ست که نمی‌توانیم احساساتمان را تقسیم بر دو کنیم... یا باید بدویم و به اتوبوس برسیم یا باید بمانیم و به کلاغ‌ها خیره شویم... و کم نیستند آدم‌هایی که به اتوبوس‌ها نرسیده‌اند.

بیشتر در فیلم‌هایتان نقش یک آدم معصوم و مظلوم و پرت را بازی می‌کنید. در زندگی‌تان هم همین‌طور هستید؟ نه به آن شدت. سعی می‌کنم رگه‌هایی از آن شخصیت را به‌عمد و بنا به دلایلی تکرار کنم. نوعی شیطنت که خیلی هم پیچیده نیست و نماد آن می‌شود؛ معصومیت کودکانۀ گم‌شده در قرن دیوانه؛ قرن سرگشتگی و بی‌ایمانی. خدا آن چیزی است که کودکان می‌دانند نه بزرگان. بزرگان وقت خود را برای غذا دادن به گنجشک‌ها هدر نمی‌دهند.

مادربزرگ: همیشه شوخ بودی و شیطون؟... یادته، تو! توی اَیوون چهار زانو نشسته بودی ـ هزار ماشا الله... عینهو رستم ـ باد شمال موهای بورِتو بالا و پایین می‌داد. پدر بزرگ: ولی من؟ ـ‌من موهایم‌ـ هیچ‌وقت بور نبودند. مادربزرگ: میخوام آخه... قشنگ‌تر نشونت بدم...

این تلاطم، سرنوشت من بود نه انتخابم.

انسان فقط در رابطه با انسان‌های دیگر است که معنی پیدا می‌کند.