کتاب آنچه شما می گویید، آنچه پزشک می شنود

انسان‌هایی نظیر ما، که شانس دور ماندن از مرگ را داشته‌اند، نمی‌توانند آسیب‌پذیری شدید متأثر از بیماری‌های مهلک را درک کنند.

تعامل مناسب پزشک و بیمار با یکدیگر صرفاً خوش‌رفتاری بر بالین بیمار نیست، بلکه درحقیقت، مهم‌ترین عامل مراقبت‌های پزشکی است. این تعامل گاهی تعیین‌کنندهٔ مرگ و زندگی است.

شخصیت بیمار با بیماری او یکسان نیست.

‫«شما آموزش دیده‌اید که از کل کنسرت فقط صدای کلارینت۱۱۶ را بشنوید، زیرا ممکن است ناچار شوید صدای بیمار را از لابه‌لای گریه‌هایش بشنوید.»

برای هر کتاب‌خوانی از دست دادن بینایی ظالمانه‌ترین مجازاتی است که می‌شود تصور کرد.

«نمی‌توانیم همه‌چیز داشته باشیم، اما تا زمانی که بدانیم و به خاطر بسپاریم (و اگر نمی‌دانیم به آن اعتراف کنیم!) برای چه کاری را انجام می‌دهیم، می‌توانیم تلاش کنیم و موفق شویم.» ا

این مطالعه نقش حیاتی شنونده در کیفیت داستانِ گوینده را توضیح می‌دهد. شنونده به داستان جان می‌دهد. هرچه شنونده، یا همان کسی که به داستان گوش می‌کند و به گوینده توجه نشان می‌دهد، بهتر باشد به گوینده کمک می‌کند که داستان را آرام و منطقی و پرمفهوم ارائه دهد. بیولاس عنوان مقاله‌اش را، که دربارهٔ این آزمایش‌ها بود،‌ «نقش شنوندگان به‌منزلهٔ راویان همکار» نهاد. دیدگاه متعارف چنین است که شنوندگان ارتباط کلامیِ گوینده را، که از سر وظیفه به شکل روایت یا داستان عرضه کرده است، بازگشایی می‌کنند. شنوندگان درواقع عنصر اصلیِ توانمندی گوینده در بیان مؤثر داستان هستند. شنونده با واکنش‌های مناسب، که متناسب با محتوای داستان است، به ترسیم داستان،‌ توضیح آن و حتی در شکل‌دهی داستان به بهترین حالت ممکن کمک می‌کند.

تحقیقات نشان داده است که همذات‌پنداری پزشکان در کاهش بارِ نگرانی‌های بیماران یا برقراری توافقی که پزشکان فرض می‌کنند ایجاد می‌شود، به آن اندازه‌ای که به‌نظر می‌آید کاربردی و مفید نیست.

آنچه بیمار می‌گوید و آنچه پزشک می‌شنود می‌تواند دو چیز کاملاً متفاوت باشد. عکس آن نیز صدق می‌کند: آنچه پزشک می‌گوید و آنچه بیمار می‌شنود می‌تواند اساساً متفاوت باشد. زمانی که جولیت با بیمارش از آثار جانبی سیکلوفسفامید و تصمیم افراطی در اقدام به پیوند مغز استخوان صحبت کرد، آماندا این مکالمه را در قالب بحثی پزشکی درمورد خطرها و مزایای این کار نشنید؛ او صحبت‌های پزشکی را می‌شنید که بیماری او را انکار می‌کرد، پزشک دیگری که مانند سایر پزشکان آماده است دست از معالجهٔ او بردارد.

پزشکی فقط تا زمانی که به شکل عملی اجرا نشده باشد علم است.

نمی‌توانیم همه‌چیز داشته باشیم، اما تا زمانی که بدانیم و به خاطر بسپاریم (و اگر نمی‌دانیم به آن اعتراف کنیم!) برای چه کاری را انجام می‌دهیم، می‌توانیم تلاش کنیم و موفق شویم.