کتاب بریت ماری اینجا بود

می‌دونی آدم‌ها به این نیاز دارن که کسی بهشون نیاز داشته باشه.»

یک سال می‌شود چند سال و چند سال می‌شود یک عمر. یک روز صبح، بیدار می‌شوید و می‌بیند روزهای رفته‌تان بیشتر از روزهای پیش رویتان است و نمی‌دانید چطور به اینجا رسیده‌اید.

می‌دونی آدم‌ها به این نیاز دارن که کسی بهشون نیاز داشته باشه.

مثل وقتی که بعد از مدت‌ها کسی را بدون لمس کردن حس کرده باشی.

تقدیم به مادرم؛ کسی که همیشه حواسش بود که شکمم سیر و کتاب در کتابخانه‌ام موجود باشد.

«گاهی وقت‌ها خواب پاریس رو می‌بینم.»

یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوی و می‌بینی روزهایی که پشت‌سر گذاشته‌ای بیشتر از روزهای جلوِ رویت است، و نمی‌فهمی چطور این‌قدر زود گذشت.

می‌خواست بگوید که چقدر دلتنگش است، اما نگفت

آدمی که همیشه به خاطر یک نفر دیگر زندگی کرده وقتی تنها باشد حتی خودش را هم به‌سختی می‌شناسد.

شاید داخل گلدان‌ها فقط خاک باشد، اما زیر همین خاک گل‌ها به انتظار بهار نشسته‌اند. زمستان به آدم‌هایی که گلدان‌ها را آب می‌دهند یاد می‌دهد که امید داشته باشند و به این باور برسند که هر چیزی که به ظاهر پوچ و خالی است استعدادی در خود نهفته دارد.

انگار زندگی به همین سادگی‌هاست.

عشق چیست جز دوست داشتن کسانی که دوستمان دارند حتی وقتی که لیاقتش را ندارند؟

دوست داشتن فوتبال درست مثل عاشق شدن است. نمی‌دانید چطور در برابرش مقاومت کنید.

بیشتر عمرش با سکوت دست‌وپنجه نرم کرده است، چون وقتی آدم خودش را در سکوت غرق کند، آن وقت نمی‌فهمد که بقیه او را می‌بینند یا نه

مثل بچه‌هایی که تازه به سن بلوغ رسیده باشند به هم زل زدند.

آدم وقتی در بالکن می‌ایستد با دیدن ماشین‌ها، خانه‌ها و آدم‌های توی خیابان احساس تنهایی نمی‌کند. یک‌جورهایی آدم حس می‌کند بین آن‌هاست، اما نیست. یکی از خوبی‌های بالکن همین است.

وسط همه این کثافت‌ها، از دل همه بدتر از بدترها، یکدفعه یه قصه خوب و قشنگ می‌آد بیرون و همه چی رو جبران می‌کنه

آدم‌ها گاهی‌اوقات تاریکی را نبود روشنایی می‌دانند

هیچ‌وقت نمی‌فهمد کسانی مثل اینگرید چون بازی کردن را دوست داشتند همیشه خوب بازی می‌کردند یا چون خوب بازی می‌کردند بازی کردن را دوست داشتند.

تبلیغی از فاکسین دیده بود. زنی به یک پنجرۀ تمیز خیره شده بود و زیرش نوشته بود: با فاکسین دنیا را ببینید. بریت‌ماری از آن عکس خوشش آمد. وقتی بزرگ‌تر شد و برای خودش خانه‌زندگی به پا کرد، پنجره‌هایش را با فاکسین برق انداخت، و از آن روز به بعد همین کار را می‌کند و هیچ‌وقت در دیدن دنیا به مشکل برنمی‌نخورد. ولی این دنیا بود که او را نمی‌دید.

تقدیم به مادرم؛ کسی که همیشه حواسش بود که شکمم سیر و کتاب در کتابخانه‌ام موجود باشد. فردریک بکمن

زمستان به آدم‌هایی که گلدان‌ها را آب می‌دهند یاد می‌دهد که امید داشته باشند و به این باور برسند که هر چیزی که به ظاهر پوچ و خالی است استعدادی در خود نهفته دارد.

آدم وقتی به سن خاصی می‌رسد تقریباً همۀ سؤال‌هایی که از خودش می‌پرسد به یک چیز ختم می‌شود: چطور باید زندگی کرد؟

بریت‌ماری کل شب بیدار می‌ماند. به شب‌زنده‌داری عادت دارد. این است سرنوشت کسی که برای یک نفر دیگر زندگی می‌کند.

آدمی که همیشه به خاطر یک نفر دیگر زندگی کرده وقتی تنها باشد حتی خودش را هم به‌سختی می‌شناسد.

بریت‌ماری می‌گوید: «چرا خیلی.» می‌توان گفت که امشب بریت‌ماری دومین دوست واقعی‌اش را پیدا می‌کند، البته بستگی به زاویۀ دیدتان دارد.

وقتی کسی را در لحظه‌ای که بیش از همیشه به تو احتیاج دارد ترک بکنی، آن وقت عشق چه ارزشی دارد؟

شاید این‌طور به نظر برسد که قلب آدم بعد از ترکِ اتاق بیمارستانی که در آن پیراهنی بوی عطر و پیتزا می‌دهد یک‌باره می‌شکند، اما شکستن قلبی که بارها تَرَک برداشته کار سختی نیست.

«چون گاهی وقت‌ها فقط عشق کافی نیست.»

«بریت‌ماری، می‌خوام بدونی که هربار که یه نفر در می‌زنه فکر می‌کنم اون یه نفر تویی.»