بریده‌هایی از کتاب دلایلی برای زنده‌ ماندن

غم نبودن شما برای دیگران بزرگ‌تر از دردی است که از زیستن می‌کشید.

هدفی محقق‌نشده موجب رنج می‌شود، اما درواقع دست‌یابی به آن تنها رضایتی کوتاه ایجاد می‌کند.

افسردگی چیزی نیست که به آن «اعتراف کنید»، چیزی نیست که به‌خاطرش از شرم سرخ شوید، این یک تجربۀ انسانی است. یک تجربۀ پسر ـ دختر ـ مرد ـ زن ـ پیر ـ جوان ـ سیاه ـ سفید ـ فقیر ـ ثروتمند. این شما نیست. صاف و ساده، چیزی است که برای شما اتفاق افتاده

بهترین روش برای شکست دادن یک هیولا پیدا کردن یکی ترسناک‌تر است.

دنیای اجناس و تبلیغات واقعاً زندگی نیست. زندگی چیز دیگری است. زندگی چیزی است که وقتی همۀ آن مزخرفات را کنار می‌گذارید، یا دست‌کم مدتی آن‌ها را نادیده می‌گیرید، به‌جا می‌ماند.

رنج زمان را طولانی می‌کند. اما تنها به این خاطر که رنج ما را وادار می‌کند نسبت به زمان هشیار باشیم.

چقدر از زندگی‌مان را واقعاً در زمان حال زندگی می‌کنیم؟ چقدر را به‌جای آن یا هیجان‌زده و نگران آینده‌ایم یا پشیمان و سوگوار گذشته؟

حفظ نفرت در درونتان احساس بی‌حاصلی است. مثل این است که برای تنبیه یک عقرب که شما را نیش زده آن را بخورید.

افسردگی دروغ می‌گوید. افسردگی باعث می‌شود به چیزهایی فکر کنید که اشتباهند. اما خود افسردگی دروغ نیست. این واقعی‌ترین چیزی است که در عمرم تجربه کرده‌ام. البته نامرئی است.

«اما درنهایت فرد برای زندگی کردن بیشتر از کشتن خودش به شهامت نیاز دارد.»

این فقط یک پیاده به مغازه رفتن ساده نبود؛ این آپولو ۱۳ بود.

تو برچسب خورده‌ای، خوب که چی؟ «افسرده.» همه اگر از یک روان‌شناس مناسب سؤال کنند، برچسبی خواهند داشت.

«و اگرچه دل خواهد شکست، باز با دل شکسته به زیستن ادامه می‌دهی.»

هرگز کسی تصمیم نمی‌گیرد برای یک آیفون زندگی کند. آدم‌هایی که ما به‌وسیلۀ آیفون با آن‌ها تماس می‌گیریم اهمیت دارند.

عشق بهترین دلیل برای زنده ماندن است. عشق به خود، عشق به آدم‌های دیگر، عشق به زندگی و توجه به خوبی‌ها.

تنها جایی در عمرم بود که خواسته بودم از آن فرار کنم، اما حالا به آن برگشته بودم. اما عیبی نداشت.

اگر همان‌طور که شوپنهاور گفته «ما سه‌چهارم وجودمان را فدا می‌کنیم تا شبیه دیگران شویم»، پس عشق، در بهترین حالت خود، راهی برای بازپس‌گیری آن بخش‌های وجود ما است. آن آزادی‌ای که جایی در اوایل دوران کودکی از دست می‌دهیم. شادی عشق تنها یعنی یافتن کسی که بتوانید با او خود غیرعادی‌تان باشید.

‫درضمن، افسردگی این هم هست... ‫کوچک‌تر از شما. ‫همیشه از شما کوچک‌تر است، حتی وقتی وسیع به نظر می‌رسد. افسردگی در درون شما عمل می‌کند، شما در درون آن عمل نمی‌کنید. شاید ابر سیاهی باشد که از آسمان می‌گذرد، اما ــ اگر این استعاره است ــ شما آسمان هستید. ‫شما قبل از آن آنجا بودید. و ابر بدون آسمان وجود ندارد، اما آسمان می‌تواند بدون ابر وجود داشته باشد.

‫حالا وقتی عمیقاً غرق می‌شوم، اتفاقی که هنوز هر چند وقت یک بار می‌افتد، سعی می‌کنم بفهمم بخش بزرگ‌تر و قوی‌تری از من هست که در حال غرق شدن نیست. آن بخش بدون تزلزل باقی می‌ماند. به گمانم این آن بخشی است که زمانی روح خودم می‌نامیدم.

من آن‌قدر ضعیف بودم؟ یا زندگی نوعی نبرد بود که بیشتر مردم متوجه نمی‌شدند؟

گاهی فقط انجام کارهایی که از آنجا هراس داشتم ــ و جان به در بردن ــ بهترین نوع معالجه بود. اگر کم‌کم دارید از بیرون رفتن هراس پیدا می‌کنید، بیرون بروید. اگر از فضاهای بسته می‌ترسید، مدتی در یک آسانسور بمانید. اگر اضطراب جدایی دارید، خودتان را وادار کنید مدتی تنها بمانید. وقتی افسرده و مضطرب هستید، مکان آسایش شما تمایل دارد از بزرگی یک دنیا به اندازۀ یک تخت کاهش یابد. یا یک‌راست به هیچ تبدیل شود.

گاهی فقط انجام کارهایی که از آنجا هراس داشتم ــ و جان به در بردن ــ بهترین نوع معالجه بود. اگر کم‌کم دارید از بیرون رفتن هراس پیدا می‌کنید، بیرون بروید. اگر از فضاهای بسته می‌ترسید، مدتی در یک آسانسور بمانید. اگر اضطراب جدایی دارید، خودتان را وادار کنید مدتی تنها بمانید.

غرق شدم، به‌سرعت، درون یک واقعیت تنگناهراسانه و خفه‌کنندۀ تازه غرق شدم. و بیشتر از یک سال طول کشید تا دوباره حتی احساس کنم نیمه‌عادی‌ام.

عجیب‌ترین چیز در مورد ذهن این است که پرتنش‌ترین چیزها می‌تواند در آن جریان داشته باشد اما هیچ‌کس دیگر آن‌ها را نبیند. دنیا شانه بالا می‌اندازد. مردمک‌هایتان ممکن است گشاد شوند. شاید آشفته به نظر برسید. پوستتان ممکن است از عرق بدرخشد. اما ممکن نبود کسی که مرا در آن ویلا می‌دید بفهمد چه احساسی دارم، ممکن نبود حس کند در چه جهنم غریبی به سر می‌برم، یا چرا مرگ به چنان طرز خارق‌العاده‌ای فکر خوبی به نظر می‌رسد.

می‌بینید با درماندگی در آرزوی هر رنج دیگری، هر درد جسمی‌ای، هستید، چون ذهن بی‌نهایت است و رنج‌های آن ــ وقتی اتفاق می‌افتند ــ می‌تواند به همان اندازه بی‌نهایت باشد.

اگر هرگز باور داشته‌اید یک افسرده می‌خواهد شاد باشد، در اشتباه هستید. آن‌ها اصلاً به تجمل شادمانی اهمیت نمی‌دهند. فقط می‌خواهند فقدان درد را حس کنند. از ذهنی در آتش بگریزند که در آن افکار مانند اموال کهنۀ ازبین‌رفته در آتش‌سوزی شعله می‌کشند و دود می‌کنند.

ما نه‌فقط دنیایی از «جنس ستارگان» بلکه به همان وسعت و پیچیدگی نیز هستیم.

«این هرگز دوباره بازنگشتن آن چیزی است که زندگی را چنین شیرین می‌کند.»

«نه. مشکلی نیست. من همین بغل زندگی می‌کنم.» همین بغل‌دست جنون.

شما در سیارۀ دیگری هستید. هیچ‌کس نمی‌فهمد بر شما چه می‌گذرد. اما درواقع آن‌ها می‌فهمند. شما فکر می‌کنید آن‌ها نمی‌فهمند چون تنها از دیدگاه خودتان نگاه می‌کنید. شما قبلاً هرگز چنین احساسی نداشته‌اید، و شوک سقوط به شما آسیب شدیدی وارد آورده، اما دیگران هم همین‌ها را تجربه کرده‌اند. شما در سرزمینی تاریکِ تاریک با میلیون‌ها جمعیت هستید.