کتاب زمانی که زندگی ضربه می زند

وقتی احساس دردناکی به وجود می‌آید، نه لازم است در آن غرق شویم و نه لازم است با آن بجنگیم یا از آن فرار کنیم. در عوض، می‌توانیم آن را مشاهده کنیم و اجازه دهیم در زمان مناسب خودش بیاید و برود و اگر ذهن شما تصمیم دارد با اعتراض، تهدید، نگرانی، قضاوت، مقاومت یا روش‌های دیگر به آن پاسخ می‌دهد، لطفاً اجازه دهید نظر خود را بگوید - و به خواندن ادامه دهید.

چنانچه به دنبال رشد باشیم، باید وقت مفید با دیگران بگذرانیم.

رها کردن مبارزه همان‌طور که پیش‌تر به آن اشاره کردم، یک روش کاملاً متفاوت برای پاسخ به تجربیات دردناک درونی است؛ یعنی خود را رها کنید، جایی در درون خود برای افکار، احساسات و خاطرات در نظر بگیریم

هیچ ایرادی ندارد جمع را ترک کنید. فقط کافی است بگویید: «ببخشید من به تنفس نیاز دارم و کمی احساس فشار می‌کنم.»

چگونه باید طوفان‌های احساسی که برایمان پیش می‌آید را مهار کنیم؟ در واقعیت وقتی طوفان در ساحل دریا پیش می‌آید، تمامی قایق‌های موجود در اسکله لنگرهاشان را می‌اندازند. چرا؟ زیرا اگر این کار را نکنند آسیب می‌بینند و به داخل دریا کشیده می‌شوند. ولی حتی زمانی که قایقی لنگر می‌اندازد نیز باعث از بین رفتن طوفان نمی‌شود. لنگرها قادر به کنترل هوا نیستند، فقط باعث می‌شوند که قایق‌ها تا زمانی که طوفان آرام گیرد در جای خود ثابت بمانند. خُب ما هم می‌خواهیم عملی مشابه انجام دهیم و یاد بگیریم چگونه زمانی که در درونمان طوفان احساسی می‌خروشد، «لنگر بیندازیم.»

کنترل کردن افکار و احساسات معمولاً موفقیت‌آمیز نیست و باعث مشکلات بیشتری می‌شود. ولی با کنترل داشتن بر روی حرکات جسمتان، می‌توانید در مقابل طوفان احساسی مؤثرتر عمل کنید.

«اگر اشکالی نداره من الآن اصلاً نمی‌خوام در مورد اتفاقی که افتاده صحبت کنم.»،

هرچه میزان انرژی بیشتری برای دوری و رهایی از این احساسات صرف می‌کنید، خسته و خسته‌تر می‌شوید، عملکرد مؤثر در برابر همهٔ سختی‌ها سخت‌تر می‌شود و درگیر شدن در هر جنبه‌ای از زندگی نیز دشوارتر می‌شود

تمام مهارت‌های ذهن آگاهی که تاکنون پوشش داده‌ایم، همگی عوامل مهم شفقت به خود هستند. آنها راه‌های مهربانی برای پاسخ به ازدست‌دادن‌های شما و مدیریت افکار، احساسات و خاطرات دردناک هستند

اگر اتفاق وحشتناکی رخ می‌دهد، بیایید از آن یاد بگیریم و رشد کنیم، اما تظاهر نکنیم که فوق‌العاده است یا خوش‌شانس هستیم که برایمان پیش آمده.

زمانی که زندگی ضربهٔ سختی به ما می‌زند مهربانی به خود بهترین همراهی است.

جامعه به ما آموزش صحیح برای مواجهه با احساسات دردناک را نداده است. ما فقط دو نوع عکس‌العمل را یادگرفته‌ایم: کنترل کنیم و یا کنترل شویم. مواجهه همیشه سخت خواهد بود چنانچه فقط این دو راه را داشته باشیم.

یش بردن این تمرین به‌آرامی و به‌صورت مرحله‌ای نیز هیچ مشکلی ندارد. هیچ‌کس از یک آتشنشان تازه‌وارد انتظار مقابله با یک جهنم بزرگ را ندارد. آتشنشان‌های کارآموز روی آتش‌های کوچک و ایمن که تحت شرایط کاملاً کنترل‌شده در زمین‌های تمرینی و به‌طور خاص روشن شده‌اند تمرین می‌کنند. فقط زمانی که آنها تمرین کافی کرده باشند، و تجهیزات را کاملاً بشناسند، تمام تمرینات و مانورها را آموزش دیده باشند - تنها در این صورت است که می‌توانند بیرون رفته و با آتش‌های واقعی مبارزه کنند.

سعی نکنید با ذهن خود بحث کنید یا سعی نکنید آن را ساکت کنید. با این کار شما فقط آن را تحریک خواهید کرد. به سادگی به داستانی که به شما می‌گوید توجه کنید.

به یاد داشته باشید که خاطرات ناخواسته ممکن است ظاهر شوند. اگر این اتفاق بیفتد، مهم است که آنها را از خود دور نکنید، زیرا انجام این کار معمولاً منجر به یک اثر بازگشتی می‌شود: خاطرات ناخواسته بعد از مدت کوتاهی ناپدید می‌شوند، سپس به قصد انتقام برمی‌گردن

وقتی زندگی خود را پس از یک ازدست‌دادن بازسازی می‌کنیم، این کار بیشتر از طریق همین تغییرات کوچک انجام می‌شود

وقتی زندگی به‌شدت به ما ضربه می‌زند، نورافکن روی درد ما می‌تابد و بقیهٔ صحنه تاریک می‌شود: به نظر می‌رسد چیزی جز رنج ما در زندگی وجود ندارد. اما فرض کنید ما بقیهٔ صحنه را روشن کنیم. چه اتفاقی می‌افتد اگر هر دو قسمت زندگی‌مان را یعنی بخش دردناک و زندگی پیرامون آن را بتوانیم ببینیم؟ چه اتفاقی می‌افتد اگر با استفاده از آگاهی گسترده، متوجه بخش‌های آسیب ندیده و بی کم و کاست زندگی شویم؟ چه می‌شد اگر می‌توانستیم چیزی بسیار گرانبها را کشف کنیم - گنجینه‌ای پنهان که به ما احساس رضایت می‌دهد، حتی در میان دردهای بزرگ؟

ما نمی‌توانیم آنچه را در آینده قرار است اتفاق بیفتد کنترل کنیم. ما بر روی آنچه در گذشته پیش آمده نمی‌توانیم کنترلی داشته باشیم. ما اعمال دیگران را نمی‌توانیم کنترل کنیم و قطعاً بر افکار و احساسات خودمان نیز کنترلی نداریم. ما نمی‌توانیم تمامی آن احساسات و خاطرات دردناک را پاک کنیم و با یک معجزه آنها را با شادی و خوشحالی جایگزین کنیم. ولی آنچه را خودمان انجام می‌دهیم را می‌توانیم کنترل کنیم؛ این یعنی بر حرکات فیزیکی خود کنترل داریم. اینجا آنجایی است که انرژی و توجهمان باید متمرکز شود. این اولین قدم برای عبور از، ازدست‌دادن معنادار است: به کنترل درآوردن اعمال خود.

برعکس باور خیلی‌ها، سوگ ناراحتی نیست، به‌هیچ‌عنوان در دستهٔ احساسات قرار نمی‌گیرد. سوگ یک‌روند روان‌شناختی است که شامل عکس‌العمل فرد به هرگونه فقدان خاص می‌شود. زمانی که سوگواری می‌کنیم، ممکن است احساساتی اعم از ناراحتی و اضطراب و بعد تبدیل آنها به خشم و احساس گناه را تجربه کنیم و همچنین عکس‌العمل‌های فیزیکی مانند اختلال خواب، خستگی، رخوت، بی‌تفاوتی و بی‌میلی به غذا و یا پرخوری را تجربه کنیم.

دکتر الیزابت کولر راس، مراحل سوگ را به‌صورت ۵ مرحله انکار، خشم، چانه‌زنی، افسردگی و پذیرش توصیف کرده است.

زمانی که ناتالی به تکرار می‌پرسید: «چه‌کار می‌توانم انجام دهم؟» سؤال ارزشمندی را می‌پرسید. او کاری نمی‌توانست برای تغییر آنچه گذشته انجام دهد، تا پسرش را به دنیا بازگرداند و قلب تکه‌تکه‌شده‌اش را بهبود بخشد. ولی می‌توانست قدم‌های کوچکی در راستای مراقبت از خویش بردارد تا به کنترلی نسبی در زندگی‌اش برسد. یادتان باشد: مراقبت از خویش لزوماً نباید نیاز به تلاش فراوان داشته باشد. هر دفعه که شما مسواک می‌زنید، حمام می‌روید، خوراکی سالمی می‌خورید، تمامی اینها مراقبت از خود محسوب می‌شوند. همین‌طور سراغ دوستان رفتن، گوش دادن به موسیقی مورد علاقه‌تان و یا خواندن کتاب. کوچک‌ترین عملی که منجر به خود مراقبتی شود بااهمیت است (حتی اگر به چشم نیاید).

شفقت به خود یعنی تشخیص دهید که درد دارید و بعد یک کار محبت‌آمیز، پرمهر و حمایتی در راستای تسهیل رنجتان انجام دهید.

به همین دلیل اگر قرار است تصمیم مهمی بگیرید لطفاً این سؤالات را از خودتون بپرسید: آیا می‌توانم این تصمیم‌گیری را به تعویق بیندازم؟ آیا می‌توانم آن را بر عهدهٔ کسی که به او اطمینان دارم بگذارم؟ اگر این راه‌ها برای شما امکان‌پذیر نیست، نهایتاً از روش «انداختن لنگر» استفاده کنید

رها کردن مبارزه همان‌طور که پیش‌تر به آن اشاره کردم، یک روش کاملاً متفاوت برای پاسخ به تجربیات دردناک درونی است؛ یعنی خود را رها کنید، جایی در درون خود برای افکار، احساسات و خاطرات در نظر بگیریم. به آنها اجازه دهیم بیایند، بمانند و به وقت خود بروند.

«بگذار برود» واقعاً به معنای «بگذار» یعنی اجازه دهید «همان‌طور که هست باشد» است. به‌جای مقاومت، مبارزه، دست‌وپنجه نرم کردن با واقعیت، ما باید اذعان کنیم که همین است که هست و وجود دارد.