کتاب دیزی جونز و گروه شش

مهم نیست کی رو انتخاب کنی که باهاش همراه بشی، آسیب می‌بینی. ذاتِ اهمیت دادن به آدم همینه.

یه جایی باید متوجه بشی که کنترلی روی کسی نداری و باید عقب بایستی و آماده باشی وقتی می‌افته اونو بگیری و فقط همین کار از دستت برمی‌آد.

مردم می‌گن زندگی ادامه داره، ولی اینو نمی‌گن که بعضی‌وقت‌ها هم متوقف می‌شه، فقط برای تو.

هیچ زمانی نمی‌آد که تو خودت نباشی. تو همیشه خودتی. فقط، بعضی‌وقت‌ها، کسی که هستی... کسی که هستی آدم مزخرفیه.

مهم نیست کی رو انتخاب کنی که باهاش همراه بشی، آسیب می‌بینی. ذاتِ اهمیت دادن به آدم همینه. مهم نیست کی رو دوست داشته باشی، در طول مسیر، قلبت رو می‌شکنه.

‫زن‌ها داغونت می‌کنن، می‌دونی؟ به گمونم همه به هم صدمه می‌زنن، ولی زن‌ها همیشه دوباره سرپا می‌شن، هیچ‌وقت به این دقت کردی؟ زن‌ها همیشه هنوزم پابرجان.

هیچ علاقه‌ای نداشتم منبع الهام یه آدم دیگه باشم. من منبع الهام نیستم. من خودم اون آدمِ دیگه‌ام. پایان داستان لعنتی.

مردها اغلب فکر می‌کنن چون با زن‌ها مثل یه آدم رفتار می‌کنن، مستحق گرفتن برچسب هستن.

خیلی آدم رو اذیت می‌کنه که به یکی بیشتر از حدی که خودش به خودش اهمیت می‌ده، اهمیت بدی

اون‌جوری خوندن هیجان عجیبی داشت. خوندن آهنگی که توی قلبم حسش می‌کردم. کلماتی که خودم نوشته بودم، که تمامشون مال خودم بودن.

ترانه دربارهٔ این بود که تا زمانی که کنار اون بودم، از زندگی تو یه خونهٔ درب‌وداغون هم خوشحال می‌شدم

ولی موسیقی هیچ‌وقت دربارهٔ موسیقی نیست. اگه بود، دربارهٔ گیتار ترانه می‌نوشتیم. ولی نمی‌نویسیم. دربارهٔ زن‌ها ترانه می‌نویسیم.

فهمیدم اگه تلاش نکنم - یعنی اگه حاضر نبودم برای خواسته‌م خون، عرق و اشک بریزم - هیچ‌وقت هیچی نمی‌شدم، هیچ‌وقت کسی چندان اهمیتی بهم نمی‌داد.

و می‌دونی... تشویقِ هیچ جمعیتی، هیچ جلد مجله‌ای، اون حس مهم‌بودنی که از کمیلا می‌گرفتم رو بهم نمی‌داد.

من تنها کسی بودم که تشویقش می‌کرد که از استعدادش چیزی خلق کنه. بقیه سعی می‌کردن از استعدادش برای خودشون چیزی خلق کنن.

من تنها کسی بودم که تشویقش می‌کرد که از استعدادش چیزی خلق کنه. بقیه سعی می‌کردن از استعدادش برای خودشون چیزی خلق کنن.

آدم‌ها فکر می‌کنن دروغ گفتن همیشه بده ولی... نمی‌دونم. بعضی‌وقت‌ها دروغ گفتن از آدم‌ها محافظت می‌کنه.

خطوط قرمزی داری که اونا رو نمی‌شکنی. ولی بعد می‌شکنی‌شون. و یهو این آگاهی خیلی خطرناک رو به دست می‌آری که می‌تونی قانون رو بشکنی و دنیا هم به آخرش نمی‌رسه. یه خطِ سیاهِ گنده رو برمی‌داری و یه‌کم خاکستریش می‌کنی. و حالا هر بار که دوباره می‌شکنیش، خاکستری‌تر و خاکستری‌تر می‌شه، تا اینکه یه روز دوروبرت رو نگاه می‌کنی و با خودت می‌گی: فکر می‌کنم یه زمانی یه خطی اینجا بود.

هروقت هرچی دلم می‌خواست می‌پوشیدم. هر کاری با هرکسی که دلم می‌خواست انجام می‌دادم. و اگه کسی از اینا خوشش نمی‌اومد، گور باباشون.

وقتی تو همچین شرایطی هستی، وقتی یه مرد بالا سرت ایستاده، انگار تمام تصمیماتی که منجر به اون لحظه شدن - تنها با مردی که بهش اعتماد نداری - از جلوی چشم‌هات رد می‌شن. یه حسی بهم می‌گه این اتفاق برای مردها نمی‌افته. وقتی اونجا ایستادن و یه زن رو تهدید می‌کنن، شک دارم هر قدم اشتباهی که برای تبدیل شدن به چنین آدم آشغالی برداشتن رو بشمرن. ولی باید بشمرن.

وقتی تو همچین شرایطی هستی، وقتی یه مرد بالا سرت ایستاده، انگار تمام تصمیماتی که منجر به اون لحظه شدن - تنها با مردی که بهش اعتماد نداری - از جلوی چشم‌هات رد می‌شن. یه حسی بهم می‌گه این اتفاق برای مردها نمی‌افته. وقتی اونجا ایستادن و یه زن رو تهدید می‌کنن، شک دارم هر قدم اشتباهی که برای تبدیل شدن به چنین آدم آشغالی برداشتن رو بشمرن. ولی باید بشمرن.

داشتنِ همچین چیزی زیبا بود، اینکه کسی رو داشته باشی که بُرش لیموترشش رو بده بهت.

داشتنِ همچین چیزی زیبا بود، اینکه کسی رو داشته باشی که بُرش لیموترشش رو بده بهت.

هنرمند بودن آسیب‌پذیری زیادی همراه خودش می‌آره؛

تمایل داشتم مشکلاتی که نمی‌خواستم باهاشون مواجه بشم رو نادیده بگیرم.

از خیلی چیزای تو خوشم می‌آد.

از خیلی چیزای تو خوشم می‌آد.

از خیلی چیزای تو خوشم می‌آد.

مهم نیست کی رو انتخاب کنی که باهاش همراه بشی، آسیب می‌بینی. ذاتِ اهمیت دادن به آدم همینه. مهم نیست کی رو دوست داشته باشی، در طول مسیر، قلبت رو می‌شکنه.

من بی‌نقص نیستم. هیچ‌وقت بی‌نقص نمی‌شم. انتظار ندارم هیچی بی‌نقص باشه.