بریده‌هایی از کتاب اتاقی برای مهمان

همیشه تصورم این بود که غم و اندوه بیش از هر احساس دیگری آدم را تحلیل می‌برد. حالا فهمیده بودم خشم از آن هم بدتر است.

فرقی نمی‌کند بیمار باشی یا سالم، تصور مرگ برای هرکسی ترسناک است. راستی که چه حسی انسانی‌تر از ترس از مرگ؟

با خودم گفتم هرکسی که بهت آسیب برساند دمار از روزگارش درمی‌آورم. با همین دست‌هایم تکه‌پاره‌اش می‌کنم. کاری می‌کنم که از دنیا آمدنش پشیمان شود. و گفتم: ای خدای قادر مطلق تو امید همهٔ مایی(۹).

مگر می‌شود مرگ را انکار کرد. حتی ادعایش هم گزافه‌گویی است. مرگ روح و روان آدم را به جنون می‌کشاند و وجود را از خصلت‌های نیک می‌زداید. مرگ روابط دوستانه را زهرآلود می‌کند و عشق و دوستی را به ریشخند می‌گیرد.

تصور می‌کردم که او هم به‌نحوی دارد با این خوی و منشش، با رهایی از قیدوبند این دنیا، خودش را آرام و بی‌صدا، برای مواجهه با مرگ تجهیز می‌کند، که البته تک‌تک آدم‌ها باید این‌گونه باشند.