کتاب دام تزویر؛ سوره ماعون نوشتهٔ علی صفایی حایری است. انتشارات لیله القدر این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی تطهیر با جاری قرآن.

درباره کتاب دام تزویر؛ سوره ماعون

کتاب دام تزویر؛ سوره ماعون حاوی جلد ۲۲ از مجموعهٔ «تطهیر با جاری قرآن» و حاوی سخرانی‌های علی صفایی حائری در تفسیر سورهٔ ماعون است. سوره ماعُون، صدوهفتمین سورهٔ قرآن و از سوره‌های مکی است و در جزء ۳۰ قرار دارد. نام ماعون از کلمهٔ آخر این سوره گرفته شده و به‌معنای زکات یا هر چیز مفید است. در این سوره صفات منکران قیامت آمده است. قرآن می‌گوید این افراد انفاق نمی‌کنند، نماز را سرسری می‌گیرند و ریا می‌کنند. در این سوره صفات و اعمال منکران قیامت در پنج مرحله بیان شده است. گفته شده است سورهٔ ماعون دربارهٔ ابوسفیان نازل شده است. فضیلت‌هایی برای تلاوت این سوره ذکر شده است؛ از جمله اینکه هر كس سورهٔ ماعون را پس از نماز عشا بخواند، خداوند او را می‌بخشد و تا وقت اذان صبح او را حفظ می‌كند.

خواندن کتاب دام تزویر؛ سوره ماعون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ تفسیر قرآن پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دام تزویر؛ سوره ماعون

«انسان متمدن امروز که دین را دروغ می‌داند و فریب می‌شناسد و خرافه می‌خواند و فرعون و ابوجهل و ابولهب دیروز که به انکار برمی‌خاستند و با شهود آیه‌ها و نشانه‌ها، رسول را به فریب و دروغ نسبت می‌دادند و با این تکذیب، خود را تغذیه می‌کردند تا دوام بیاورند و پابرجا بمانند؛ این انسان مغرور و آن فرعون مقتدر، هر دو پایگاه‌هایی از غرور و کبر دارند و گرفتاری‌هایی در ظهور رسول و محدودیت‌هایی در قلمرو دین؛ و همین است که در برابر دعوت رسول و طرح دین، سرکشی می‌کنند؛ و در برابر قدرت رسول و جریان دین، به خدعه اهل کتاب و یا نفاق و چندرویی‌ها و یا نصب و دشمنی با ادامه رسول و خلافت او روی می‌آورند.

و این مقایسه نه ادعایی به‌گزاف است، که می‌بینیم چگونه مکاتب الحادی در برابر طرح دین، سرکش هستند و در برابر قدرت دین و جریان مذهبی و بنیادگرایی اسلامی، مکار و چندرو، و در تمامی حالت‌ها ناصب و دشمن و کینه‌توز، که اگر نتوانستند آن را نفی کنند، می‌توانند با تسلیم و پذیرش صورت‌ها و شکل‌هایی از آن، ادامه آن را و سلوک صحیح آن را جلوگیر باشند، هنگامی که دین در مفهومِ گسترده و شامل و جامعی مطرح شود که از توتم تا شرک و کفر و ایمان و توحید را در بر می‌گیرد.

من نمی‌خواهم که فریب و نیرنگ دسته‌های قدرت‌طلب و حکومت‌باز و یا بازیچه‌های اینها را و خرافات ساده‌لوحان و نادان‌ها و دروغ و شیطنت سیاست‌بازها را نفی کنم و ندیده بگیرم، بل می‌خواهم این مغالطه و فریب را در همین‌جا روشن کنم که نفی و اثبات یک مصداق و نمونه، به نفی و اثبات نمونه‌های دیگر بستگی ندارد، که مذاهب عاطفی و سنتی و اصیل، همیشه و چه‌بسا همراه و در کنار یکدیگر حضور داشته‌اند و انگیزه‌های گوناگون جهل و شیطنت و فریب و خرافه، در بنیاد دین‌بازی‌ها و دین‌سازی‌های قدیم و حدیث پایگاه دارد.»