بریده‌هایی از کتاب نظام تربیت توحیدی

اگر کسی توحید را به شکل صحیح بفهمد و آن را دائم به قلبش مرور داده و بر آن تمرکز کند (مانند کاری که در یک نماز صحیح و با حضور قلب باید انجام شود) و در همه امور خود را به تمام معنا به او بسپارد و از او مدد بگیرد خود به خود تمام صفات رذیله از درون او شسته شده و صفات حسنه در او شکوفا می‌گردد

شخصی که به مرتبه قوه عقلانی برسد، باید آهسته‌آهسته قوه خیال خود را رها کرده و تا حد ممکن به آن بازنگردد؛ زیرا توقف زیاد در خیال، مانع از شکوفاشدن استعدادهای قوه عقل می‌شود.

لذت‌بخش ترین و شیرین‌ترین حقیقت عالم ادراک توحید است؛ یعنی انسان از تعلق به هر چیزی حتی خودش بریده شده و فقط به خداوند تعلق داشته باشد و هیچ موجودی را دارای اثر و کمالی مستقل از خداوند ندیده بلکه همه را آینه کمالات او بداند و ببیند. اوج رهائی و سعادت بشر در این مرتبه است و اسلام آن را به عنوان هدف زندگی بشر معرفی می‌فرماید.

شاید بهترین تعریف این باشد: «تغییر هدفمند پایدار مثبت»

ما در نظام تربیت توحیدی، تنها به دنبال تغییر در ناحیه رفتارها نیستیم بلکه در صدد هستیم تا صفات و حتی ذات انسان ها را دستخوش تغییر کنیم.

همواره راه اصلاح درون از مسیر تغییر رفتار می‌گذرد؛ اعم از رفتارهای درونی و رفتارهای بیرونی. یک نوع از رفتارهای درونی، توجه و تمرکز است. توجه و تمرکز حقیقتاً نوعی کار است که البته ظهور و بروز بیرونی ندارد.

اینکه انسان باور داشته باشد مال خداست، سبب می‌شود که بسیاری از مصیبت‌ها برایش مصیبت نباشد؛ زیرا دلبستگی به غیر خدا نداشته و منشأ رنج یعنی وابستگی در او وجود ندارد.

گاهی والدین می‌گویند: «ما به نوجوان خود لقمه حلال دادیم و و در حق او کوتاهی نکردیم؛ اما مدتی است که نمازهایش را نمی‌خواند و رفقای ناباب پیدا کرده است.» وقتی بررسی می‌کنیم می‌بینیم ریشه این تغییرات منفی در بسیاری از موارد، مشغول‌شدن نوجوان به یک موبایل یا رایانه، تماشای فیلم‌های به ظاهر حلال یا پرداختن به بازهای جذاب است. مهم این است که وقتی شیرینی این ابزارها و رفتارها زیر زبان نوجوان می‌رود، نوعی سیرابی کاذب برای وی ایجاد کرده و به تدریج، انگیزه‌ای نسبت به حضور در فضاهای معنوی یا خواندن نماز در خود احساس نمی‌کند.