کتاب احمد: برشی از زندگی و زمانه سید احمد آقا خمینی

دست من گیر که این دست همان است که من بارها از غم هجران تو بر سر زده‌ام بیت شعری بود که در اولین دیدارش در کنار سفره عقد برای همسرش خواند.

رفت بندرعباس. سر و صورتش را پوشاند. با لباس مبدل و غیر روحانی در بازار قدم زد. بعد از مدتی روی پله‌های کنار خیابان نشست. محل خواب فقرایی بود که شب‌ها با بغچه‌هایشان به آنجا می‌آمدند. به آرامی سرش را روی زمین گذاشت و کنارشان دراز کشید و خوابید.

سر ظهر، لباس‌های نشسته رفیقش را شست و آب کشید و روی بند انداخت. در جواب تعجب دوستش گفت: «نبودی، دیدم کاری ندارم، لباس‌هایت را شستم».

هیچ میوه‌ایی در غیر فصل خودش نمی‌خرید. می‌گفت: «من که خودم پولی ندارم؛ آنچه در خانه‌ی ما خرج می‌شود پول سهم امام است و من حق ندارم آن را بیش از اندازه‌اش خرج کنم». حواسش بود اسراف نشود.

پسرم! سعی کن که با حق‌الناس از این جهان رخت نبندی که کار بسیار مشکل می‌شود. سر و کار انسان با خدای تعالی که أرحم الراحمین است بسیار سهل‌تر است، تا سر و کار با انسان‌ها.

بعد از انجام اعمال حج به بهانه دیدار با فامیل، به لبنان رفت. میهمان امام موسی صدر، دایی همسرش، شد. از همین راه توانست با دکتر چمران، فرمانده وقت جنبش اَمل، هم ملاقات کند.

چند باری یکدیگر را درجمع‌های مخفی دوستانه دیده بودند. بحث و گفت‌وگویش با دکتر گل می‌کرد. خوشحال بود از اینکه یک روشنفکر وارد عرصه مبارزه شده، زبان جوانان را می‌فهمد و از مسائل زمانه خودش آگاه است. همه کتاب‌های دکتر را خوانده بود، هر چند به بعضی از آنها انتقاد داشت.

۱۵.عبای خادم دو سالی از سفر اول می‌گذشت که دوباره راهی نجف شد. این بار هم مخفیانه، با عمامه سفید! وقتی رسید امام دستور داد برایش عبا و قبا بخرند و عمامه سیادت به سر بگذارد. وقتی درباه جنس عبا از امام پرسید، گفت: «عبایی بخر که تو خادمش نباشی، بلکه عبا در خدمت تو باشد».

فرزندم! با قرآن این بزرگ کتاب معرفت آشنا شو. اگر چه با قرائت آن؛ راهی از آن به سوی محبوب باز کن و تصور نکن که قرائت بدون معرفت اثری ندارد که این وسوسه‌ی شیطان است...