کتاب رابرت اوپنهایمر و تثلیث نامقدس

به زودی همگی در زیر خاک پلک برهم می‌گذاریم و آرام خواهیم گرفت، مایی که در روی خاک خواب را بر همدیگر حرام می‌کردیم.

مانند ماهِ مغرور و خودپسندی هستی که از سقوط پلنگ‌هایت به ته دره لذت می‌بری.

من مثل پروانه‌ای جذب نورِ مرگ می‌شوم، جذبِ سیب آغشته به سیانور! دوست دارم آن را گاز بزنم و هبوط کنم.

ویشنوی محافظی، که قدرتِ ویرانگری نیز داشته باشد، برای این جهان لازم است!

هر دو محو رنگ‌های عجیب و جادوگرانهٔ آن هیولای گریخته از جهنم شده‌اند: بنفش، نارنجی، آبی و زرد. گویی رنگ‌ها با گل‌ها و زیبایی‌ها قطع ارتباط کرده و به جهان هجوم آورده‌اند.

با بی‌اعتنایی خدایان به جهان نگاه می‌کنی. تو این استعداد را نداری که خودت را جای بقیه بگذاری.

ما برای کشتن نمی‌کشیم، برای نمردن می‌کشیم!

انسان برای دوست داشتن چیزی نیاز دارد به تصوری از نبودنش. من چنین تصوری در تو ایجاد نکردم.

هیچ‌وقت نفهمیدم چشم‌های او چه رنگی است؟ دست‌هایش چه رنگی؟ روحش چه رنگی؟

عدالتِ زورمندان و قدرتمندها همیشه این‌طور تعریف می‌شود: در کمترین زمان ممکن، بیشترین بی‌گناه ممکن را از میان برداشتن!

او برایم از عشق و زن‌ها بالاتر بود، او روح‌القدس زندگی من بود!