بریده‌هایی از کتاب مجموعه آثار یادبود دانلد وینیکات

او می‌گفت وقتی مادری غایب است یا فوراً خواسته و نیاز کودکش را برآورده نمی‌کند، نوعی درد و گیجی همراه با خشم و سپس ترس در کودک شکل می‌گیرد. بااین‌حال، همان‌طور که وینی‌کات دریافته بود، این دقیقاً همان لحظه‌ای است که نوزاد برای اولین بار متوجه می‌شود که او و منبع حیات (جهان مادر)، یکی نیستند.

این چند سطر از فروید همیشه برایم محبوب است: من نمی‌خواهم کسی را متقاعد کنم؛ فقط می‌خواهم افکار را تحریک کنم و پیش‌داوری‌ها را بر هم بزنم... ما حتی از بیمارانمان نمی‌خواهیم که به درستی روانکاوی معتقد باشند و آن را به درمان وارد کنند یا حتی از آن پیروی کنند. چنین نگرشی اصولاً شک‌برانگیز است. نگرشی که از همه مطلوب‌تر می‌بینم، نگرش بدبینی خیرخواهانه است.

این بدان معناست که هر زنی که تصمیم به بچه‌دار شدن می‌گیرد، به اندازهٔ کافی پول بگیرد تا آن فرزند را در شرایط مناسب بزرگ کند.

من فکر می‌کنم در زمان وحشت، ما ضرورت بازی را برای تحمل شرایط درک می‌کنیم.

نیاز اولیهٔ کودک غذا نیست بلکه تغذیه شدن توسط دیگری است که دوست دارد به او غذا بدهد؛ در غیر این صورت برای کودک رابطه با مادر-پرستار در بهترین وضعیت عملی مکانیکی است و در بدترین وضعیت، بی‌روح است.

نوزاد با خیره شدن به چشمان مادر، تصویری از آنچه به مادر نشان داده را به دست می‌آورد.