بریده‌هایی از کتاب در غرب خبری نیست

اگر قرار باشد هرگناهی را به گردن کسی بیندازیم کار دنیا به کجا می‌کشد؟

همین خیالهاست که زندگی ما را به لجن و کثافت کشیده.

اینا هرچه در زندگی غیرنظامیشون بیشتر خواری کشیده باشند تو زندگی نظامیگری قلدرتر از آب درمیاند.

فقیر و بیچاره‌ها از بقیه داناتر بودند. آنها خوب می‌دانستند که جنگ جز بدبختی عاقبت دیگری ندارد. و مزه بدبختی را هم که حسابی چشیده بودند. اما پولدارها سرشان به کار و کیف خودشان گرم بود. راستش همین پولدارها اگر کمی فکر می‌کردند می‌فهمیدند که جنگ روی زندگی آنها بیشتر اثر می‌گذارد.

زمانی که آنها هنوز با صدای رسا نصیحت می‌کردند که خدمت به وطن بزرگترین خدمتهاست ما خوب فهمیده بودیم که خوف مرگ از آن هم بزرگتر است. با وجود این نه تمرد کردیم و نه فراری شدیم و نه ترسیدیم

ما هم به اندازه آنها وطنمان را دوست داشتیم. ما جانمان را کف دست گذاشتیم و به آب و آتش زدیم اما توانستیم خوب را هم از بد تشخیص بدهیم بله یکدفعه چشمهامان بینا شد و همه چیز را دیدیم. دیدیم که از دنیای آنها دیگر چیزی باقی نمانده و دیدیم که به طور ترسناکی یکه و تنها هستیم و یکه و تنها باید گلیم خودمان را از آب بیرون بکشیم.

دور دور واکس پوتین است نه تفکر و اندیشه. دور نظم و دیسیپلین است نه هوش و ابتکار؛ و دور تمرین و مشق است نه آزادی.

بشر طبعاً حیوان وحشی است. چیزی که هست روی طبیعتشو رنگ تمدن مالیده. حالا نظامیگری هم روی همین پایه است. هرنظامی باید به سر نظامی دیگه سوار باشه. عیب اساسیشم اینجاست که به اینا زیادی قدرت میدن. آن‌وقت یک درجه‌دار آن‌قدر به سر سربازها سواره و آن‌قدر اذیتشون میکنه که به ستوه میان و دیوونه میشن. به همین ترتیب یک ستوان به سر یک درجه‌دار سواره، یک سروان به سر یک ستوان، و الی آخر. و چون از داشتن این قدرت مطمئنند، سواری گرفتن براشون یک‌جور عادت میشه.