مغز دایماً اتصالات بین نورونها را تغییر میدهد، به این معنی که اتصالاتی را که از آنها استفاده میشود تقویت میکند و آنهایی را که بهکار گرفته نمیشوند تضعیف میکند. به عبارت دیگر، وقتی شما تمام روز مینشینید و قرچ قوروچ چیتوز میخورید و فیلم تکراری «بُت امریکایی» تماشا میکنید، یا زانوی غم به بغل میگیرید و بر زندگیِ اَسفبارِ خود افسوس میخورید، تنها وقت خود را تلف نمیکنید بلکه مغز خود را تعلیم میدهید که چیتوزخورِ بهتری شوید، یا بیشتر کشتهمردهٔ تلویزیون شوید یا به آدمِ غصهخور مزمن تبدیل شوید.