بریده‌هایی از کتاب آن من

هواشناسی هم اشتباه می‌کنه. هوا همیشه هم قابل پیش‌بینی نیست. مثل آدما، مثل زندگی!

زمان، همیشه همه چیز بستگی به زمان دارد. گاهی وقت‌ها برای انجام یک کار زود است، گاهی دیر. گاهی وقت مناسبش نیاز به صبر دارد و گاهی اگر عجله نکنی این فرصت از دست خواهد رفت.

مشکلاتت رو با شوهرت حل کن. دردودل با خواهر و مادر مشکل تورو حل نمی‌کنه. دردت رو بیشتر می‌کنه. چون از دست ماها کاری برنمیاد. جز غصه خوردن. اگر حرفی هم بزنیم اسمش می‌شه دخالت و در ادامه‌اش دلخوری پیش میاد.

ولی دلیل نمی‌شه چون خسته می‌شم کار نکنم... یا درس نخونم...

لذت زندگی مثل حل کردن مسئله‌های ریاضی است. اگر مسئله‌ای نباشد لذتی هم نیست. خوشبختی ممکن است یک روز باشد و ده‌ها روز نباشد.

آغوشش هم درد می‌آورد و هم آرامش. انگار که پاشویه خنکی باشد در میان تب، ولی تبی که به این راحتی با پاشویه نمی‌رود. تبی که آمده بود بماند.

ـ بابا! ـ بله؟ ـ زندگی تا کجاش سخته؟ کی آسون میشه؟ حمیدخان آهی کشید و گفت: ـ هیچ‌وقت باباجون، زندگی اصلا قرار نیست ساده باشه. سایه نگران نگاهش کرد: ـ پس خوشبختی چی می‌شه؟ ـ اصلا آدما دنیا میان که با سختی‌ها روبه‌رو بشن. زندگی یعنی همین؛ یعنی حل کردن مسئله، یعنی دور زدن مشکل.