یک انسان با ثبات و معقول چون من هرگز نباید تحت سلطهی خشم، ناامیدی و اندوه قرار گیرد وگرنه این صفات همچون دیوی ذهن او را به تسخیر در میآورد و زمینهی رشد آن برایش فراهم میشود. نباید اجازه دهد این صفات راهی به قلب او بیابند بلکه درست بالعکس باید همچون من آن را تحت کنترل خود بگیرد و در تنگنایی محصور و محدود کند.