بریده‌هایی از کتاب دومین گناه

خودارضایی: یعنی فعالیت جنسی آغازین انسان. در قرن نوزدهم، مرض بود؛ در قرن بیستم، درمان است. شیوه مرجح ارضاء جنسی نزد کسانی که امر خیالی را به امر واقعی ترجیح می‌دهند.

کارلوس فوئنتس در رمان خویشاوندان دور فرمول یا عبارتی را به‌تناوب تکرار می‌کند: «هوس‌رانی چیزی جز یک فصل از خشونت نیست»

دومین گناه چیست: حرف‌زدن به آشکارگی!

مادر (یا پدر) می‌گوید: «می‌خواهم آنچه خودم در زمان بچگی نداشتم برای بچه‌ام فراهم کنم.» حاصل کار اینکه مادر خود را از توان انداخته، حسودِ بچه خودش می‌شود؛ پا پس می‌کشد و حتی کمتر از آنچه پدر و مادرش برایش تدارک دیده بودند برای بچه فراهم می‌کند. نتیجهٔ اخلاقی: خود را خوشبخت بدانید چنانچه از بچه‌هایتان به همان خوبی مراقبت کنید که پدر و مادرتان از شما مراقبت کردند. شما حتی ممکن است کمی بهتر باشید، مشروط به اینکه سنگ بزرگ برندارید.

مؤثرترین نماد معاصر برای «فروش» زنان، و حتی بیشتر از «خیانت» نه روسپی‌گری است، نه عکس‌های نیمه‌لخت روی مجله، نه هیچ‌یک از تبعیض‌های بی‌شمار مورد شکایت زنان؛ درعوض، به‌زعم من ستون ازدواج روزنامه‌های یکشنبه است.

روان‌پریش (و خاصه اسکیزوفرن پارانویایی) با دست‌وپاکردن پرافادهٔ معنا برای خودش، جامعه را به هیچ می‌گیرد و رسوم جامعه را به همان منظور با بی‌شرمی زیر پا می‌گذارد.

به‌قول شاملو «بی‌هیچ امید و فردا در مشت». جهان همان است که هست. وضعیت موجود را که به‌شدت غیرطبیعی است، طبیعی جا می‌زنند. «جستجوی لجوجانه خوشبختی از راه شخصی، آن‌طور که ما اغلب فکر می‌کنیم، "امری طبیعی نیست "؛ بلکه تحت کنترل و اجبار نوعی ایدئولوژی شکل می‌گیرد که موجه جلوه‌اش می‌دهد.»با فراموشی گذشته و بی‌اعتنایی به آینده آنچه می‌ماند لذت از اکنون است. فلسفه لذت به ما القا می کند که زندگی همین است و تمام. فلسفهٔ لذت آری‌گویی به زندگی نیست، بلکه به‌دوش‌کشیدن بار شرایط موجود است. شادی بدون مواجهه با امپراتوری مصیبت به‌گفتهٔ نیچه فستیوال خران است. مقاومت یعنی تن‌ندادن به این نگره و دفاع از بالقوگی. همیشه چیزی هست که فعلیت نیافته است.

فلسفهٔ لذت ایدئولوژی نظام سرمایه‌داری است.

روان‌شناسانِ توصیه‌ای زندگی را مجموعه‌ای از تکنیک‌ها می‌دانند. زندگی فنی می‌شود و برای کلیه اجزای آن دستورالعمل‌ها و توصیه‌هایی از پیش موجود است. آدمی را محاسبه‌پذیر، پیش‌بینی‌پذیر و در یک کلام موجودی مکانیکی تلقی می‌کنند و روابط آدمی نیز به‌تبع آن مهندسی می‌شود. زندگی خوب یا همان زندگی آرام نیازمند کار کارشناسی است. زندگی مهندسی‌شده یعنی زندگی آرام، بدون جسارت، بدون بازیگوشی یا در یک کلام زندگی خفه‌شده. پزشکی‌کردن امور بشری وجه مشترک شاخه‌های مختلف روان‌درمانی است. روان‌درمانی خواه روان‌پزشکی خواه روانکاوی و روان‌شناسی در خدمت کنترل اجتماعی، نرمال‌سازی و سرکوب گروه‌های متنوع جامعه هستند. روان‌درمانگران در سرکوب حقوق فردی، دستیار دولت‌ها بوده و تعریف بیماری روانی را تا نافرمانی سیاسی بسط می‌دهند.

توماس ژاژ در مقدمهٔ کتاب ایدئولوژی و جنون، سخن روسو مبنی‌بر اینکه «انسان آزاد متولد شده است، اما همه‌جا در بند است» را نابخردانه می‌داند. به‌زعم او چنانچه آزادی، توانایی انتخاب آزاد باشد، آنگاه انسان در بند متولد شده است. و چالش زندگی همان رهایی‌بخشی است. پروژه فکری ژاژ عبارت بود از رهایی‌بخشی.

ما همگی تعریف شده‌ایم: با ژن‌هایمان که ما را شکل می‌دهند؛ با والدینمان که ما را می‌نامند؛ با جامعه‌مان که ما را طبقه‌بندی می‌کند؛ و الی‌آخر.

«تزویر دشمن تراز اول زبان است. در شکاف بین اهداف واقعی و اهداف اعلامی فرد، او به‌حکم غریزه، به‌سوی کلام طویل و اصطلاحات بی‌رمق می‌رود، همچون سپیداجی که جوهر فوران می‌کند. در دوران ما، چیزی از سنخ "واردنشدن در سیاست" وجود ندارد. تمامی موضوعات، موضوعاتی سیاسی هستند، و خود سیاست عبارت‌ست از انبوهی از دروغ‌ها، طفره‌روی‌ها، حماقت، نفرت و اسکیزوفرنی.»

کودکی یعنی حکم حبس به مدت بیست‌ویک سال.

مؤثرترین نماد معاصر برای «فروش» زنان، و حتی بیشتر از «خیانت» نه روسپی‌گری است، نه عکس‌های نیمه‌لخت روی مجله، نه هیچ‌یک از تبعیض‌های بی‌شمار مورد شکایت زنان؛ درعوض، به‌زعم من ستون ازدواج روزنامه‌های یکشنبه است.

ازدواج امروزی بیشتر اوقات بازی دو سر باخت است: بازی‌ای است با دو بازیکن که هردو توأمان ممکن است ببازند و صدی نود چنین است.

ملال یعنی احساسی که همه‌چیز وقت تلف‌کردن است؛ آرامشی که یعنی هیچی‌به‌هیچی.