بریده‌هایی از کتاب عوارض جانبی

آزادی بشری برای نیدل‌من به معنای آگاهی از پوچی زندگی بود. می‌گفت: «خدا که سکوت کرده. حالا اگر بشود انسان را هم وادار کنیم زبان به دهان بگیرد، دیگر عالی می‌شود.»

پین‌چاک مردی عصبی است که در اوقات فراغتش ماهیگیری می‌کند، ولی از سال ۱۹۲۳ چیزی صید نکرده

مشکل زندگی او این است که همیشه چیزها را جایی جا می‌گذارد. یک‌بار رفته بود بخوابد و وقتی بیدار شد، تختش گم شده بود.)

اُ. اف. کرام‌گلد مقاله‌ای فوق‌العاده دربارهٔ برخی قبایل بورنئو نوشته که کلمهٔ «نه» را در زبانشان ندارند و درنتیجه، برای ردکردن درخواست دیگران سرشان را تکان می‌دهند و می‌گویند: «دوباره خدمتتان می‌رسم.»

آزادی بشری برای نیدل‌من به معنای آگاهی از پوچی زندگی بود. می‌گفت: «خدا که سکوت کرده. حالا اگر بشود انسان را هم وادار کنیم زبان به دهان بگیرد، دیگر عالی می‌شود.»

کلوکه فکر می‌کرد خوب‌ها بهتر می‌خوابند، اما به نظر می‌آید بدها از ساعات بیداری‌شان خیلی بیشتر لذت می‌برند.

به باور او، آزادی واقعی تنها در نظامی عاری از نابرابری‌های اقتصادی ممکن بود

«خدا که سکوت کرده. حالا اگر بشود انسان را هم وادار کنیم زبان به دهان بگیرد، دیگر عالی می‌شود.»

بنابر گفتهٔ اخترشناسان امروزی، فضا محدود است. چنین تصوری بسیار تسلّی‌بخش است، به‌خصوص برای افرادی که هیچ‌وقت یادشان نمی‌آید خرت‌وپرت‌هایشان را کجا گذاشته‌اند.

«خب دلم می‌خواهد مردم دوستم داشته باشند. یک‌بار فقط به این خاطر که نمی‌توانستم نه بگویم مجبور شدم یک گاو وحشی یال‌دار بخرم.»

«فایده‌ای ندارد. باید به‌تنهایی با سرنوشتم روبه‌رو شوم. زندگی کاملا‌ً پوچ و بی‌معناست، هیچ‌چیز ابدی نیست، حتی آثار شکسپیر بزرگ هم وقتی جهان نابود شود از بین خواهد رفت. البته اگر نمایشنامه‌ای مثل تیتوس آندرونیکوس باشد، آن‌قدرها هم اتفاق وحشتناکی نیست، ولی بقیه‌شان چطور؟ چرا به این پوچی پایان ندهیم؟ چرا به این بازی مضحک و بیهودهٔ زندگی تن دهیم؟ تنها دلیلش آن ندایی است که از جایی دورنمان می‌آید و می‌گوید: "زندگی کن!‌" همیشه از جایی در کُنه وجودمان صدایی فرمان می‌دهد: "به زندگی ادامه بده!‌".»

پروفسور لئون اسپسی‌من وجود تمدنی حدود پانزده دقیقه پیشرفته‌تر از تمدن ما در فضا را بدیهی دانسته است. او حدس می‌زند که این موضوع باعث برتری آنها نسبت‌به ما شده، چون این‌طوری لازم نیست برای رسیدن سر قرارهایشان عجله کنند.

آزادی بشری برای نیدل‌من به معنای آگاهی از پوچی زندگی بود. می‌گفت: «خدا که سکوت کرده. حالا اگر بشود انسان را هم وادار کنیم زبان به دهان بگیرد، دیگر عالی می‌شود.»

تنها و بی‌کس در جهان سرگردانیم و برای جبران سرخوردگی و رنجمان همدیگر را آماج خشونتی هولناک قرار می‌دهیم.

فهمیده بود جزو هر دسته‌ای باشد، همیشه در دستهٔ دیگر بیشتر خوش می‌گذرد.

سیاستمدارانمان یا بی‌کفایت‌اند یا فاسد. بعضی وقت‌ها در یک روز هردو ویژگی را باهم دارند.

ما مردمی هستیم که اهداف مشخصی نداریم. هرگز عشق‌ورزیدن را نیاموخته‌ایم. از رهبران کارآمد و برنامه‌های جامع و منسجمی برخوردار نیستیم. هیچ کانون معنوی‌ای نداریم. تنها و بی‌کس در جهان سرگردانیم و برای جبران سرخوردگی و رنجمان همدیگر را آماج خشونتی هولناک قرار می‌دهیم.

انسان موجودی است محکوم به وجود در «زمان»،

«اعمال سیاسی هیچ‌گونه پیامد اخلاقی‌ای ندارند، چراکه خارج از قلمرو هستی حقیقی‌اند.»

آزادی بشری برای نیدل‌من به معنای آگاهی از پوچی زندگی بود.

می‌گفت: «خدا که سکوت کرده. حالا اگر بشود انسان را هم وادار کنیم زبان به دهان بگیرد، دیگر عالی می‌شود.»

انسان موجودی است محکوم به وجود در «زمان»، هرچند جایی که زندگی در آن جریان دارد آنجا نیست.

گفته‌های من به‌هیچ‌وجه حاکی از نوعی حس پوچی نیست، بلکه از سر باور به بی‌معنایی مطلق هستی است؛ باوری آکنده از ترس و وحشت که ممکن است به‌راحتی با بدبینی اشتباه گرفته شود. اما بدبینی نیست.

چطور ممکن است در جهانی متناهی معنا و مفهومی پیدا کرد؟!