کتاب اگر بمیری...

آن:کسی چی می‌دونه... پی‌یر:چی رو؟ آن:شاید عشق، همیشه این نیست که آدم چیزی برای گفتن داشته باشه. شاید هم عشق اینه که آدم دیگه نیازی برای حرف‌زدن با هم نداشته باشه. منظورم برای فهمیدن همدیگه است...

بعضی وقت‌ها آدم فکر می‌کنه کسی رو خوب می‌شناسه. اما درواقع فقط نقابش رو می‌شناسه.

آدم همیشه دلش می‌خواد عشقش دستخوش این روزمرگی‌های احمقانه، این خیانت‌های پیش‌پاافتاده نشه. ولی عشق‌هامون همشون زشتن، از بس که شبیه همن.