بریده‌هایی از کتاب بوچان

تا به آن‌روز بر این اعتقاد بودم که صفا و یکرنگی همیشه مایهٔ خیر و صلاح آدم است. اما اینطور که پیداست در این عالم بیشتر مردم یکدیگر را به بدی وامی‌دارند.

خیال ساحره‌ایست دلفریب که برای انسان کاخی زیبا در بلند آسمانِ وهم می‌سازد.

البته حساب کسی که از راه ماهی گرفتن یا شکار نان درمی‌آورد و گذران می‌کند، جداست؛ اما آن‌که در رفاه و نعمت می‌گذراند و باز تا شکاری نزند شب راحت خوابش نمی‌بَرد، یک درنده‌خوی تمام عیار است

اگه مرد آزاده‌یی جلوت تعظیم کنه، چیزی بهت داده که از یه کرور جواهر قیمتی‌تره.»

خیال ساحره‌ایست دلفریب که برای انسان کاخی زیبا در بلند آسمانِ وهم می‌سازد.

بعد از مرگِ مادر، پنج شش سالی حال و روزم چنین بود. از پدر سرزنش‌ها می‌شنیدم، با برادرم مرتب دعوا داشتم و از کی‌یو نصیبم همیشه قربان و صدقه و شیرینی و مدادرنگی بود. من که هوایی در سر نداشتم و این گذران زندگی را با خلق‌وخویم سازگار می‌دیدم، خیال می‌کردم که پسرهای هم سن‌وسالم همین زندگی را دارند.