کتاب فیلم به مثابه فلسفه؛ راشومون

«اگر این روزها آدمی همچنان آن‌قدر دیوانه باشد که رمان بنویسد و بخواهد رمانش را از دستبرد اقتباس‌کننده‌ها در امان دارد، باید به‌نحوی بنویسد که اقتباس از آن ممکن نباشد، به عبارت دیگر، به‌نحوی که بازگفتن آن ممکن نباشد».

اگر فیلم‌های سینمایی را منهای تنش دراماتیک آن‌ها بخوانیم، چه‌چیز برای‌شان می‌ماند؟

شاید روزی باید تمام فیلم‌های «خوب» و «بد» تاریخ سینما را از منظر تنش‌های «غیر» دراماتیک‌شان بازدید/بازخواند. شاید آن هنگام بتوان به‌شیوه‌ای نو به فیلم‌ها و به جهانی که دیگر بدون فیلم‌ها قابل ادراک_ تصور نیست نگریست، جهانی که به نظر می‌رسد دیری است می‌کوشد از سینما تقلید کند...

شاید مشترک‌ترین دوراهیِ کسانی که امروز فیلم می‌بینند دیدنِ فیلمی باشد که به‌طرزی آراسته و بی‌نقص (impeccably) دیدگاهِ درست را می‌پذیرد و موفق می‌شود زننده و مشمئزکننده (Off-putting) باشد. چراکه با خیال آسوده مطلب را به‌گونه‌ای تحریف می‌کند که همهٔ ما خواهیم دانست چه زمانی می‌توانیم به خودمان تبریک بگوییم که دیدگاه‌های درست اختیار کرده‌ایم. وقتی متوجه می‌شویم این مواضع فلسفی خودمان است که ارائه می‌شود، گرایش طبیعی این است که با آسودگی و آسایش آه می‌کشیم. این قضیه به‌شدت ویرانگر است و دقیقاً در این موقعیت است که باید بکوشیم از همیشه انتقادی‌تر باشیم. از نظر فیلسوفی با ذهنیت انتقادی، محق‌بودن به دلیل نادرست به‌اندازهٔ ناحق‌بودن گناهی کبیره است.