کتاب بادام

بالاخره آدم‌ها محصول همون آموزش‌هایی هستن که می‌بینن و همون محیط فکری ـ فرهنگی که توش رشد کردن.

مردم چشمانشان را به روی فجایعی که در جاهای دیگر اتفاق می‌افتند می‌بندند؛ چون معتقدند کاری از دستشان برنمی‌آید؛ اما نکته این است که برای اتفاقی که در نزدیکی‌شان می‌افتد هم هیچ اقدامی نمی‌کنند؛ چون خیلی می‌ترسند و بیش از حد محافظه‌کارند.

واقعیت همینه که مردم نمی‌تونن کسی که با بقیه متفاوته رو تحمل کنن.

«عشق برای آدم‌های بزدلی نیست که منتظر تأیید دیگران هستند.»

اگر کسی به‌خاطر ناراحتی من ناراحت بشود، این باید من را خوشحال کند، همان اصل منفی در منفی، مثبت.

«صداقت زیاد به دیگران صدمه می‌زند.»

شاید کلیشه‌ای به‌نظر برسه، اما در نهایت روزی توی زندگی، آدمایی رو می‌بینی که باید ببینی، فرقی هم نداره که چه اتفاقی می‌افته. اگه قرار باشه تو و اونا با هم در ارتباط باشین، زمان خودش تعیین می‌کنه که کی این اتفاق بیفته.»

«ما باید توی این دنیای سخت، سخت‌تر باشیم.

«ما باید توی این دنیای سخت، سخت‌تر باشیم.

کتابفروشی جایی است که ده‌ها هزار نویسنده، خواه مرده یا زنده، کنار یکدیگر زندگی می‌کنند؛ اما کتاب‌ها ساکت و خاموش‌اند. آن‌ها در سکوت خودشان باقی می‌مانند تا کسی بیاید و آن‌ها را ورق بزند.

«عشق برای آدم‌های بزدلی نیست که منتظر تأیید دیگران هستند.»

کودکان در عین اینکه بیشترین محبت را در نهایت اخلاص و سادگی به دیگران ابراز می‌کنند، توقع دریافت محبت نیز دارند. همهٔ ما زمانی این‌گونه بودیم.

کتاب‌ها مرا به جاهایی می‌بردند که در هیچ موقعیت دیگری نمی‌توانستم به آن‌جاها بروم، اعترافات و تجارب افرادی را با من به‌اشتراک می‌گذاشتند که تا حالا ندیده بودمشان و در مورد زندگی‌هایی بودند که هرگز شاهد آن‌ها نبودم.

- آخرین چیزایی که گفت چی بود؟ - فقط بغلم کرد. خیلی محکم بغلم کرد.

اکثریت مردم می‌توانند احساس کنند، اما عمل نمی‌کنند. آن‌ها می‌گویند همدلی می‌کنند، اما به آسانی هم به فراموشی می‌سپارند.

تولد من انتخاب اونا بوده، اما این دلیل نمی‌شه من برم دنبال نقشه‌هایی که اونا برام کشیدن.

این‌ها همه به‌لطف یکی از قوانین رفتاری فوقالعادهٔ مامان بود: «صداقت زیاد به دیگران صدمه می‌زند.» این را به نحوی به خاطر سپرده بودم و مدام با خودم تکرار می‌کردم که دیگر ملکهٔ ذهنم شده بود.

- چطوری می‌شه با یکی دوست شد؟ - خُب، می‌تونه با صحبت‌کردن رودررو باشه، مثل الانِ من و تو، یا غذاخوردن با همدیگه و تبادل افکار و نظرات، یا وقت‌گذروندن کنار همدیگه، بدون دلیل و بهونه؛ این معنای دوستیه.

کتاب و عطر قهوه. این‌ها بی‌نظیرترین ترکیب ممکن بودند.

«ما باید توی این دنیای سخت، سخت‌تر باشیم.»

گاهی اوقات مردم می‌گویند که نترس‌بودن خیلی هیجان‌انگیز است، اما آن‌ها نمی‌فهمند که دربارهٔ چه چیزی صحبت می‌کنند. ترس یک مکانیسم دفاعی ضروری برای بقاست و باید این واقعیت را پذیرفت که بی‌اطلاعی از ترس به‌معنی شجاع‌بودن شما نیست، معنی‌اش این است که شما آن‌قدر احمق هستید که وقتی در جاده ماشینی به سمت شما می‌آید، همان‌طور در مسیر آن ماشین در جاده می‌ایستید.

اینو بدون که معمولی‌بودن سخت‌ترین دستاورد زندگیه.

معمولی‌بودن سخت‌ترین راه است. همه فکر می‌کنند «معمولی‌بودن» کار راحتی است؛ اما واقعاً چند نفر روی این جادهٔ به‌اصطلاح آرام حرکت می‌کنند؟

من بدشانس بودم، فقط همین! شانس نقش خیلی مهمی را در تمام بی‌عدالتی‌های دنیا بازی می‌کند، حتی خیلی بیشتر از آن چیزی که انتظارش را داری.

شانس نقش خیلی مهمی را در تمام بی‌عدالتی‌های دنیا بازی می‌کند، حتی خیلی بیشتر از آن چیزی که انتظارش را داری.

شانس نقش خیلی مهمی را در تمام بی‌عدالتی‌های دنیا بازی می‌کند، حتی خیلی بیشتر از آن چیزی که انتظارش را داری.

سرنوشت درست مثل رهاکردن تاس است

«عشق برای آدم‌های بزدلی نیست که منتظر تأیید دیگران هستند.»

مردم چشمانشان را به روی فجایعی که در جاهای دیگر اتفاق می‌افتند می‌بندند؛ چون معتقدند کاری از دستشان برنمی‌آید؛ اما نکته این است که برای اتفاقی که در نزدیکی‌شان می‌افتد هم هیچ اقدامی نمی‌کنند؛ چون خیلی می‌ترسند و بیش از حد محافظه‌کارند. اکثریت مردم می‌توانند احساس کنند، اما عمل نمی‌کنند. آن‌ها می‌گویند همدلی می‌کنند، اما به آسانی هم به فراموشی می‌سپارند.

وقتی ناراحتی و ناامیدی از کنترل آدما خارج می‌شه و دیگه هیچ راه‌حلی به ذهنشون نمی‌رسه، افکار منفی میاد سراغشون.