کتاب بالادست

بهترین زمان برای کاشت درخت ۲۰ سال پیش است. حالا اگر آن نشد چی؟ همین‌حالا.

وقتی مردم با کمبود مواجه‌اند __چه مالی و چه ظرفیت ذهنی__ مسئله این نیست که مشکلات بزرگ جایی برای مشکلات کوچک باقی نمی‌گذارند. برعکس، مسئله این است که مشکلات کوچک جایی برای پرداختن به مشکلات بزرگ باقی نمی‌گذارند.

این‌گونه است که پیروزی‌های بالادستی به دست می‌آیند. هربار یک سانتی‌متر جلو می‌روید و بعد یک وجب و بعد یک کیلومتر و دست آخر چشم باز می‌کنید و می‌بینید به خط پایان رسیده‌اید: تغییر سیستمی. برای اقدام کردن عجول اما برای نتیجه گرفتن صبور باشید.

سیستم‌ها را نمی‌توان کنترل کرد، اما می‌توان آنها را طراحی و بازطراحی کرد. نمی‌توانیم سرمان را پایین بیندازیم و با قطعیت به دنیایی وارد شویم که در آن هیچ‌چیز شوکه‌مان نخواهد کرد، اما می‌توانیم انتظار داشته باشیم که چیزی پیش بیاید و شوکه‌مان کند و از آن چیزها بیاموزیم و حتی از آنها سود ببریم... نمی‌توانیم سیستم‌ها را کنترل کنیم و آنها را به‌طور کامل درک کنیم. اما می‌توانیم با آنها برقصیم!

نارضایتی بذر بهبود است.

وقتی سال‌های سال منفعلانه به مشکلات واکنش نشان دهید، ممکن است یادتان برود که شاید بتوان از بروزشان پیشگیری کرد.

طرفدار رویکرد بالادستی به این جمع‌بندی می‌رسد: این مشکل را من به وجود نیاورده‌ام. اما من کسی خواهم بود که حلش می‌کند.

اینها هم باید جزو قهرمانان ما باشند: مردمانی که از وضع عادی و طبیعی راضی نیستند. مردمانی که برای بهتر شدن به خروش می‌آیند.

گیل وِلچ، پزشک و پژوهشگر سرطان، به داستان کرهٔ جنوبی از زاویه‌ای به‌کلی متفاوت نظر کرد. او در کتاب خود، پزشکی کمتر، سلامت بیشتر، که اگر بخوانید چشمتان را به روی خیلی چیزها باز خواهد کرد نوشته است، «وقتی در دانشک