کتاب از بازخوردت متشکرم

می‌خواهیم همین‌طوری که هستیم دوست داشته شویم، پذیرفته شویم و مورد احترام باشیم. ولی جوهرهٔ بازخورد دقیقاً همان چیزی است که نشان می‌دهد آن‌گونه که هستیم خیلی هم خوب نیست. پس از کوره درمی‌رویم

پژوهش‌های انجام‌شده درزمینهٔ خوشحالیْ عامل اصلی رضایتمندی در زندگی را یادگیری مداوم و رشد می‌دانند.

هر پیامی که در مورد خودتان دریافت می‌کنید بازخورد به حساب می‌آید. به‌طورکلی، بازخورد یعنی چگونه با استفاده از تجربه‌هایمان و معلومات دیگران در مورد خودمان بیشتر بدانیم __روشی که به کمک آن چیزهایی از زندگی یاد می‌گیریم.

اگر در مسیر رشد و پیشرفت جدی باشیم، چاره‌ای نداریم جز آنکه در یادگیری از هرکسی متبحر شویم.

استقبال از بازخورد خصیصه‌ای ذاتی نیست بلکه مهارتی است که می‌تواند پرورش یابد. ممکن است سخت و اضطراب‌آور باشد اما می‌شود آن را یاد گرفت.

تمام بازخوردها تحت‌الشعاع رابطهٔ بین بازخورددهنده و بازخوردگیرنده قرار می‌گیرند و ممکن است براساس باورهایی واکنش نشان دهیم که در مورد بازخورددهنده داریم (او اصلاً صلاحیت ندارد در مورد این موضوع نظر بدهد!) یا براساس احساسی که از طرز رفتارش با خودمان داریم واکنش نشان بدهیم (بعد از آن‌همه زحمتی که برایت کشیده‌ام، باید این گلایه‌های بی‌فایده‌ات را بشنوم؟).

زندگی و کار با آدم‌هایی که مایل به خودنگری‌اند راحت‌تر است. بودن با افرادی که پذیرا و منطقی‌اند انرژی‌بخش است. وقتی پذیرای بازخورد باشید، در روابط کاری‌تان اعتماد و حال‌وحوصلهٔ بیشتری دارید، مؤثرتر همکاری می‌کنید و مشکلات را راحت‌تر حل‌وفصل می‌کنید.

احتمالاً مغزمان به‌گونه‌ای شکل گرفته است که مستعد یادگیری باشیم، اما متوجه می‌شویم یادگیری دربارهٔ خودمان داستان کاملاً متفاوتی دارد. یادگیری دربارهٔ خودمان ممکن است دردناک __گاهی هم تحمل‌ناپذیر__ باشد و بازخوردها اغلب با حالتی از تعجب یا نارضایتی از این داده می‌شوند که چرا نمی‌شود سر از رفتار مردم درآورد. بازخوردگیرنده بیشتر احساس می‌کند کولونوسکوپی‌اش می‌کنند تا اینکه حس کند «هدیهٔ یادگیری» را تقدیمش کرده‌اند.

استقبال از بازخورد فرایندی از جنس دسته‌بندی و غربالگری است __فرایند فهمیدن اینکه دیگری چیزها را چگونه می‌بیند، فرایند بررسی کردن ایده‌هایی که در ابتدا نامناسب به نظر می‌رسند، فرایند آزمودن، فرایند کنار گذاشتن یا رها کردن بخش‌هایی از بازخورد که آخرسر نامناسب به نظر می‌رسند یا در حال حاضر احتیاجی به آنها ندارید.

نه‌تنها در مواجهه با موضوعات خاصی در مورد خودمان نابیناییم، بلکه از درک حقیقت نابینا بودنمان هم عاجزیم. درعین‌حال، نقاط کورمان برای همهٔ آدم‌های دیگر به‌طرز فاحشی کاملاً مشهود است.

بازخورد در رابطه‌ها به‌ندرت داستان تو یا من است، بیشتر داستان تو و من است، داستانِ سیستم رابطه‌مان است.

درک الگوهای فراگیر مداربندی ذهن و همچنین شناخت خلق‌وخویتان به شما این بینش را می‌دهد که چرا این‌گونه واکنش نشان می‌دهید و کمک می‌کند دریابید چرا دیگران آن‌طور که انتظارش را دارید واکنش نشان نمی‌دهند.

ما متوجه چیزی که به آن توجه نمی‌کنیم نمی‌شویم، بنابراین متوجه نمی‌شویم که توجه نمی‌کنیم.

دیوید فاستر والاسِ نویسنده در سخنرانی‌اش برای گروهی از دانشجویانِ در شُرُف دانش‌آموختگی در کالج کنیون اظهار کرد هیچ تجربه‌ای برای انسان وجود ندارد که خودش در قلب آن ماجرا نباشد.

ما خودمان را با قصدهایمان قضاوت می‌کنیم (پیکان ۲)، درحالی‌که دیگران ما را با تأثیراتمان قضاوت می‌کنند (پیکان ۴). ازآنجاکه حتی قصدهای خوب هم ممکن است به تأثیرات منفی بینجامد، این عامل سبب می‌شود تا بین داستانی که تو دربارهٔ من تعریف می‌کنی و داستانی که خودم می‌دانم «حقیقت» دارد شکاف ایجاد شود.