کتاب مهرجویی، کارنامه چهل ساله

مازوخیسمی که گلی ترقی به آن اشاره کرده، در وجود همهٔ ما ایرانی‌ها هست؛ لذت بردن از زجر و عذاب و گریه و توی سر خودمان زدن، و حتی ایجاد موقعیت‌هایی که در آن‌ها عصبی و ناراحت بشویم خصیصهٔ بارز همهٔ ما ایرانی‌هاست. حالا می‌شود این موضوع را به این آدم هم اطلاق کرد و گفت

این به نظرم خاصیت هنر است، خاصیت شعر است، که می‌شود از هر زاویه‌ای به آن نگاه کرد و به تعبیرهای گوناگون رسید.

زن‌ها اصولاً چیزی را که در دل‌شان می‌خواهند، به زبان نمی‌آورند و منتظر می‌نشینند تا شوهرشان همان کاری را انجام بدهد که آن‌ها می‌خواستند.

عدم‌تمایل به بازگو کردن مسائل عاطفی همیشه در ما بوده. انگار در ضمیر ناخودآگاه‌مان حک شده. ما همیشه طرف‌دارِ پوشاندن و مخفی‌کاری و سِر و راز و متافیزیک هستیم. این در هنرمان هم مشهود است.