کتاب تت‌ ها

اما جنگ، نقطهٔ عطف زندگی و اندیشه‌هایم، چیزهای زیادی به من آموخت.

داستان تُت‌ها بنابراین برای من تراژدی درماندگان و ستم‌کشان به طور کلی‌ست.

خاموشی را نمی‌شود بد فهمید یا برداشتِ بد از آن کرد. هستند دقیقه‌هایی (ساعت‌هایی، سال‌هایی، دوران‌هایی) که خاموشی راز عمر دراز است.

اگر ماری خودش را ببلعد، آیا فضایی به قدر ماری باز خواهد شد؟ و چنان قدرت قهاری که انسان‌بودگی انسانی را به او بخوراند آیا هست؟ نیست؟ هست؟

خاموشی را نمی‌شود بد فهمید یا برداشتِ بد از آن کرد.

فقط واسه این می‌شینم تو مستراح که خوبه. هیشکی مزاحمم نیست، چفت درم که میندازم، انگار که تو بغل مادرم نشسته‌م… پس چرا هی می‌زنن به در؟ بَده؟ خلافه؟ علامت ناخوشیه؟

«آدم چی‌کار می‌تونه واسه هم‌نوعش بکنه پسرم؟ الآن جنگه، همه‌مون می‌ترسیم، در صورتی که خط جبهه خیلی از این‌جا دوره. روزنامه‌ها هر روز از فتوحات بزرگ‌مون می‌نویسن، اما ما بازم از یه چیزی می‌ترسیم. از چی؟ نمی‌دونم. اگه بدونم، شاید نترسم. تواَم فکر کن پسرم، شاید بتونی بگی خُلقت از چی تنگه. اون وقت شاید دیگه نخوای بری زیر چیزی.»

ببینین، تو یه اتاق تاریک هر صدای آهسته‌ای بلندتر شنیده میشه. تأثیر بی‌عملی رو جسم انسانم مثل تأثیر تاریکی رو حس شنواییه. صداهای داخلی رو چند برابر می‌کنه، تو افق دیدمون سراب به وجود می‌آره و باعث آشفتگی مغز میشه. من هر وقت ببینم سربازام کاری برای کردن ندارن دستور میدم دگمه‌های شلوارشونو بکَنن و دوباره بدوزن. این کار فکرشونو آروم می‌کنه.