کتاب خوشبختی انقلاب بزرگی است

می‌گویی که باران را دوست دارم ‫اما وقتی‌که باران می‌بارد چترت را باز می‌کنی ‫می‌گویی خورشید را دوست دارم ‫اما وقتی‌که خورشید طلوع می‌کند پرده‌ها را می‌بندی ‫می‌گویی باد را دوست دارم ‫اما وقتی‌که باد می‌وزد پنجره‌ها را می‌بندی ‫و من از این موضوع می‌ترسم، زیرا ‫می‌گویی که مرا هم دوست داری ‫ویلیام شکسپیر

"جسم تو بدون اینکه از تو اجازه بگیرد پیر خواهد شد. اما روحت تا اجازه ندهی پیر نخواهد شد".

‫و چه زیبا گفت مولانا: ‫روزی می‌رسد گلی می‌روید که گمان می‌کردی هرگز نخواهد رویید ‫اندوهی می‌گذرد که گمان می‌کردی هرگز نخواهد گذشت ‫و روزگاری می‌گذرد که گمان می‌کردی هرگز نخواهد گذشت ‫زندگی چنان رازی است که اول سپاس بعد بردباری و بعد باور می‌خواهد

زیرا جایی که محبت باشد موفقیت و ثروت هم ناخودآگاه خواهند آمد.

هرچه که آن را دوست داری دیر یا زود از دست خواهی داد اما در پایان، عشق در چهره‌ای دیگر به سمت تو باز خواهد گشت".

همان‌طور که مولانا هم گفته: همهٔ ما فرشتگان تک بال هستیم ‫اگر در کنار هم باشیم، می‌توانیم پرواز کنیم. ‫شاید بتوانم به‌تنهایی به زنده بودنم ادامه دهم اما اگر تو باشی خیلی کارها از من برخواهد آمد. وقتی‌که باهم باشیم ما می‌شویم و قدرتمند. ‫هیچ پرنده‌ای با تک بالش نمی‌تواند پرواز کند. تو بدون من و من بدون تو به‌جای اینکه پرندگانی باشیم که در آسمان با لذت پرواز می‌کنیم در زمین مانده و حسرت آسمان را خواهیم کشید و فقط می‌توانیم به آسمان نگاه کنیم.

در این جهان هر ناشدنی شدنی است.

می‌دانی! گاهی هم از دست دادن نوعی برنده شدن است.

"در هر چیز خیری نهفته است

گاهی نمی‌شود که نمی‌شود. گریه کنی اصرار کنی، بُکشی، نگهداری، تلاش کنی نمی‌شود. درصورتی‌که شدن نه؛ بلکه نشدن آن برای تو پیروزی است.

انسان‌هایی که در زندگی موفقیت را به دست آورده‌اند در اصل بعد از دنیایی از خطا و اشتباه و شکست به اینجا رسیده‌اند. برای اینکه بدانند راه درست کدام است هزاران راه را اشتباه رفته‌اند."

اگر یک قلب را هم بشکنی، نمازی که می‌خوانی دیگر نماز نخواهد بود.

چیزی که از آن می‌ترسی معمولاً از آنچه فکر می‌کنی کم‌خطرتر است، محکومیت به ترس از خود ترس وحشتناک‌تر است.

محبت واقعی چیزی است که هرچه بیشتر نشان داده شود بیشتر می‌شود درصورتی‌که عشق‌های لحظه‌ای مانند رعدوبرق هستند. ما را در یک لحظه در برگرفته و بعد رها می‌کنند واینکه از آرزو و هوس سرشارند.

رها کردن، نوعی به دست آوردن و موفقیت است.

"هر اتفاق ناخوشایندی برای ما، در یک دستش تجربه و در دست دیگرش هدیه‌ای دارد؛ اما ما به اندوه و ناخوشایندی موضوع آن‌قدر تمرکز کرده‌ایم که اصلاً هدیه را نمی‌بینیم".

هرگز معلوم نخواهد شد که فردا چه رخ خواهد داد. حتی برای یک ثانیهٔ بعد هم هیچ ضمانتی وجود ندارد. چیزی که آن را غیرممکن می‌دانی؛ چیزی که آن را امکان‌ناپذیر می‌بینی امکان‌پذیر می‌شود. در این جهان هر ناشدنی شدنی است.