بریده‌هایی از کتاب افسانه عادی بودن (خلاصه کتاب)

معنی کلمه «تروما» در ریشه یونانی آن «زخم» است. چه متوجه آن بوده باشیم، چه نباشیم، این زخم همراه ماست. این زخم، فارغ از اینکه چگونه با آن کنار می‌آییم، رفتارهای ما را تعیین می‌کند، عادات اجتماعی ما را شکل می‌دهد و طرز تفکر ما درباره جهان پیرامونمان را تغییر می‌دهد.

اما پیش از پاسخ‌دادن به سؤالات بالا، یک سؤال اساسی‌تر مطرح می‌شود و آن این است که اساساً تروما چیست؟ «تروما» یک آسیب درونی است، یک گسیختگی یا شکاف پایدار در درون خود که رویدادهای دشوار یا آسیب‌زا آن را رقم می‌زنند. بنابر این تعریف، تروما در درجه اول، آن چیزی است که در درون فرد، در نتیجه وقایع سخت یا آسیب‌زایی که برای او اتفاق می‌افتد رخ می‌دهد؛ نه اینکه تروما خودِ آن رویدادها باشد. «تروما چیزی نیست که برای شما اتفاق می‌افتد؛ بلکه چیزی است که در درون شما اتفاق می‌افتد.»

ما بیشتر ترجیح می‌دهیم بیماری را یک اتفاق یک‌شبه و ناگهانی در نظر بگیریم؛ اما اگر بیماری را به‌عنوان یک فرایند ببینیم، به‌مثابه سفری که از اولین روزهای زندگیمان آغاز شده است و تا زمان حال ادامه دارد، آن‌وقت چه؟

تروما چیزی نیست که برای شما اتفاق می‌افتد؛ بلکه چیزی است که در درون شما اتفاق می‌افتد

تروما تا زمانی که دیده نشود و به رسمیت شناخته نشود، مانعی برای رشد است.

بهبودی، حرکت به‌سوی یکپارچگی است

این دیدگاه جدید، بدن و ذهن بیمار بیشتر شبیه یک آژیر است و ممکن است ببینیم که بیماری فرد، بازگوکننده چیزهایی است که از دلِ زندگی و فرهنگ اجتماعی‌اش بیرون آمده.

سرکوب احساسات منفی، به ویژه خشم و نگرانی زیاد برای پذیرفته شدن در اجتماع، در بیماران مبتلا به بیماری‌های خودایمنی رایج است.