کتاب دروغ هایی که به خود می گوییم

زورگویی و سرکوب همیشه نشانگر یک فرد بزدل است؛ فردی که چنان از زندگی می‌ترسد‌ که به‌جای پذیرش آن، می‌کوشد‌ آن را از هستی ساقط کند

وقتی آنچه تحمل‌ناپذیر‌ است، به اشتراک گذاشته شود، تحمل‌پذیر‌ می‌شود‌.

فریاد می‌کشیم‌ چون امید داریم که زندگی مطابق با خواستهٔ‌ ما پیش خواهد رفت. نتیجه چیزی جز گلودرد نخواهد بود.

در واقع پیام درمانگرها همواره یکسان است: «آنچه از آن می‌گریزید‌، همان جایی است که باید در آن آرام بگیرید. باید به استقبال چیزی بروید که از آن هراس دارید. باید آنچه نادیده می‌گیرید‌ را با گوش جان بشنوید‌.»

«ای فرد ظاهراً خطاکار، از تو سپاسگزارم که به من اجازه دادی خودم را در تو ببینم. من از آنچه در خود نفی می‌کنم‌ و در تو می‌بینم‌، بیزارم.»

از هم گسستن توهمات می‌تواند‌ به حقیقت اجازهٔ‌ ظهور بدهد. فکر می‌کنیم‌ که از پای درآمده‌ایم‌ و زمین خورده‌ایم‌ اما همچنان‌ در صحنه هستیم.

گوش‌کردن را نیاموخته‌ایم‌. زندگی را در گریز می‌گذرانیم‌ و هرگز متوجه نیستیم که از احساسات و آنچه آن‌ها‌ را برمی‌انگیزاند‌، می‌گریزیم‌. هرگز نمی‌آموزیم‌ تفاوت بین کسی که هستیم و کسی که تلاش می‌کنیم‌ باشیم را تجربه کنیم

گاهی می‌گوییم‌: «من مشکلی دارم.» گاهی نیز ادعا می‌کنیم‌: «تو مشکلی داری!» ما قصور کار را می‌یابیم‌. «همسرم نباید دیر بیاید»، «همسرم باید بداند من چه می‌خواهم‌.» ما «باید» را برای دیگران وضع می‌کنیم‌. اگر آن‌ها‌ آن‌طور‌ که ما می‌خواهیم‌ نباشند، گمان می‌کنیم‌ در اشتباه‌اند. دیگران ممکن است خطاکار نباشند بلکه قابله‌هایی‌ باشند که ما را از رحم توهم‌ها‌ بیرون می‌کشند‌

ارتباط با حقیقت ما را التیام می‌بخشد‌ و پیوند با وهم و خیال ما را بیمار می‌کند‌

رنج می‌بریم‌؛ زیرا می‌کوشیم‌ از زندگی، مرگ و آموزه‌هایی‌ که به‌همراه دارند، فرار کنیم. زمانی التیام می‌یابیم‌ که زندگی درونی، آنچه عاشقش هستیم، و خود زندگی را در آغوش بگیریم.

ارتباط با حقیقت ما را التیام می‌بخشد‌ و پیوند با وهم و خیال ما را بیمار می‌کن

این مرد عاشق همسرش نبود. او همسرش را آن‌طور که می‌خواست‌ باشد، دوست داشت

آن‌ها‌ را قضاوت و متهم می‌کنیم‌ و در هاله‌ای‌ از ابهام، مدعی می‌شویم‌ که به‌هیچ‌وجه‌‌ قادر به درک آن‌ها‌ نیستیم؛ چرا؟ زیرا آن‌ها‌ با دروغ‌هایی‌ که دربارهٔ‌ چگونه‌بودن می‌گوییم‌، هم‌خوانی‌ ندارند. آن‌ها‌ باید همانند ما باشند، چیزی را بخواهند که ما می‌خواهیم‌، کاری را انجام بدهند که ما انجام می‌دهیم‌ و آن‌گونه‌ بیندیشند که ما می‌اندیشیم‌. می‌خواهیم‌ مردم بی‌نقص‌ باشند؛ همسان‌هایی‌ بی‌نقص‌.

چه‌چیز نابود می‌شود‌؟ توهمات ما درهم می‌شکند‌. امیدهای ما از هم فرومی‌پاشد‌. رؤیاهایمان نابود می‌شود‌. از پنجره به بیرون می‌نگریم‌ و دنیا نیز چنین به نظر می‌رسد‌. به درونمان می‌نگریم‌ و چیزی جز تخیلات ویران‌شده‌ نمی‌بینیم‌.

زیبایی تحریف در این است که ما با حذف اطلاعات کافی می‌توانیم‌ هرکسی را اهریمن جلوه دهیم و با پرداختن به یک دروغ در قالب یک واقعیت، از یک شخص تصویری مضحک بسازیم.

ازدست‌دادن نه درست است نه نادرست. زندگی آن‌طور هست که ادامه دارد؛ مقدم بر نظرات ما. باور داریم که زندگی باید مطابق با نظرات ما ظاهر شود اما آن مطابق با اصول خودش پیش می‌رود‌

جملهٔ‌ «تو در اشتباهی» واقعاً به این معناست که «من از حقیقتی می‌ترسم‌ که تو در من بیدارش می‌کنی‌.»

اگر رابطهٔ‌ عشقی زن بازتابی از رابطهٔ‌ کاری مرد باشد؛ چه؟

اگر رابطهٔ‌ عشقی زن بازتابی از رابطهٔ‌ کاری مرد باشد؛ چه؟

«همسرم نباید دیر بیاید»، «همسرم باید بداند من چه می‌خواهم‌.» ما «باید» را برای دیگران وضع می‌کنیم‌. اگر آن‌ها‌ آن‌طور‌ که ما می‌خواهیم‌ نباشند، گمان می‌کنیم‌ در اشتباه‌اند. دیگران ممکن است خطاکار نباشند بلکه قابله‌هایی‌ باشند که ما را از رحم توهم‌ها‌ بیرون می‌کشند‌. آیا آن‌ها‌ می‌توانند‌ به ما کمک کنند تا در دنیای خودمان قدم بگذاریم؟

ما به‌خاطر دروغ‌ها‌ بیمار می‌شویم‌؛ دروغ‌هایی‌ که بلعیده‌ایم‌ و دروغ‌هایی‌ که به خودمان می‌گوییم‌ تا از درد فرار کنیم.