بریده‌هایی از کتاب ازدواج بدون شکست

او این‌گونه انتخاب کرد که در خیانت‌های همسرش واکاوی نکند تا بتواند با ذهنی باز زندگی‌اش را از نو بسازد. او این رفتار را از خود بروز داد چون به این باور رسیده بود که فقط از پس کنترل و تغییردادن خودش برمی‌آید.

هفت عادت کشندهٔ رابطه بدین ترتیب هستند: (۱) انتقاد (۲) سرزنش (۳) شکایت و گلایه (۴) اذیت و آزار مداوم (۵) تهدید (۶) مجازات (۷) پیشنهاد پاداش یا رشوه برای تحت‌کنترل‌درآوردن طرف مقابل.

من هم مثل بسیاری از افراد با فردی ازدواج کردم که حاصل انتخاب اشتباهم بود؛

را جایگزین آن هفت عادت مخرب سازیم: ۱) گوش‌دادن ۲) حمایت‌کردن ۳) تشویق‌کردن ۴) احترام‌گذاشتن ۵) اعتمادکردن ۶) پذیرفتن ۷) بحث‌کردن بر سر اختلافات.

از سال‌ها پیش می‌دانستم که سرانجام باید روزی از همسرم جدا شوم

هیچ‌کس قادر به پیش‌بینی رفتارهای انسانی نیست

ادامهٔ بقا، دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن، قدرت، آزادی و تفریح است.

هرگز نمی‌توان گذشته را، با هر میزان تلاشی، تغییر داد.

ما به این نتیجهٔ کلی رسیده‌ایم که احساس خودقربانی‌پنداری نابودکنندهٔ روابط زناشویی است؛ چون زوجین را به تحت‌کنترل‌درآوردن یکدیگر و ایجاد تغییر در آن‌ها وامی‌دارد. اگر زوجین چنین احساس و رفتاری را همواره با خود داشته باشند، بی‌شک در ازدواج خود شکست خواهند خورد. در مقابل، اگر زوجین درصدد به‌کارگیری نظریهٔ انتخاب برآیند و احساس خودمختارپنداری را در خود تقویت نمایند، می‌توانند یک رابطهٔ زناشویی خوب و بادوام را با همسر خود تجربه نمایند یا رابطهٔ شکرآب‌شده‌شان را مستحکم و صمیمانه کنند.

اگر بدانیم که یکی از نیازهای اساسی هر انسانی عشق‌ورزیدن و دوست‌داشته‌شدن است، هرگز بعد از ازدواج به‌سراغ رفتارهایی مثل انتقاد از طرف مقابل، سرزنش وی یا شکایت از او نمی‌رویم؛ چون می‌دانیم که این رفتارها حس‌وحال بدی را در هر دو طرف ایجاد می‌کند و آن‌ها را به این باور می‌رساند که ازدواجشان نتوانسته است این نیازشان را برآورده سازد.

انسان‌ها زمانی پیشرفت می‌کنند که درصدد برآورده کردن پنج نیاز اصلی و اساسی خود برمی آیند تا حالشان بهتر شود یا احساسات بد به آن‌ها هجوم نیاورد. این پنج نیاز که در ژن‌هایشان نوشته شده است ودر همین کتاب به تفصیل از آن‌ها سخن خواهیم راند، شامل نیاز به ادامهٔ بقا، دوست‌داشتن و دوست‌داشته‌شدن، قدرت، آزادی و تفریح است.

چنین زوج‌هایی نمی‌دانند که دلیل اصلی بروز مشکلات در زندگی مشترکشان این است که متأثر از احساس خودقربانی‌پنداری درصدد برمی‌آیند که رفتارهای طرف مقابل را تحت کنترل خود درآورند یا آن‌ها را تغییر دهند. آن‌ها بر این باورند که همهٔ تقصیرها بر گردن طرف مقابل است و فقط با تغییردادن او می‌توان رنگ‌وبویی دیگر به زندگی مشترک بخشید. این رفتارها سبب برآورده نشدن نیاز عشق ورزیدن و دوست‌داشته‌شدن می‌شود. در ضمن، قدرت برآورده‌کردن دیگر نیازهای اساسی‌شان را نیز از آن‌ها می‌گیرد.

نظریهٔ انتخاب به طرفداران خود می‌گوید که فقط حق کنترل رفتار خودشان را دارند. نه شما می‌توانید کسی را کنترل کنید و نه کسی می‌تواند شما را کنترل کند

«تقصیر من نیست. همه چیز تقصیر همسرم است. همیشه او مسبب بروز تمام بدبختی‌ها و ناراحتی‌هایمان بوده است. اکنون، وظیفهٔ من این است که هرآنچه در توان دارم، برای تغییر رفتارهای همسرم انجام دهم تا همه‌چیز درست شود.» زوج‌هایی که چنین نگرشی را اتخاذ می‌کنند و

این هفت عادت کشندهٔ رابطه بدین ترتیب هستند: (۱) انتقاد (۲) سرزنش (۳) شکایت و گلایه (۴) اذیت و آزار مداوم (۵) تهدید (۶) مجازات (۷) پیشنهاد پاداش یا رشوه برای تحت‌کنترل‌درآوردن طرف مقابل. این عادت‌ها واقعاً کشنده هستند. اگر کسی در انجام آن‌ها استمرار ورزد، زندگی مشترک خود را بی‌شک به نابودی خواهد کشاند

«چرا در هنگام مواجهه با دوستان همان رفتاری را از خود نشان نمی‌دهید که در هنگام مواجهه با همدیگر در زندگی مشترک بروز می‌دهید؟» پاسخ بیشتر این زوج‌ها این است: «اگر با دوستانم همان طور رفتار کنم که با همسرم رفتار می‌کنم، بی‌شک آن‌ها با من قطع رابطه خواهند کرد.» ا

ر صورت قطع یک رابطهٔ دوستی هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد و هیچ مجازات یا خسارتی متوجه طرفین نیست؛ ولی در صورت قطع یک رابطهٔ زناشویی، اموال یا حقوقی باید میان آن‌ها ردوبدل شود که زیر بار آن‌ها رفتن دردناک است

چون دائم درگیر احساس خودقربانی‌پنداری و تلاش برای کنترل‌کردن یا تغییردادن دیگری هستند. این زوجین گرفتار مشکلات روانی، اعتیاد یا ابراز خشونت به همسر یا فرزند می‌شوند؛ به همین دلیل، روابط زناشویی‌شان به بن‌بست می‌رسد و آن‌ها را به جدایی و طلاق وامی‌دارد. در مقابل، هیچ‌یک از این مشکلات در روابط دوستی وجود ندارد و تا سال‌های سال دوام می‌آورند. در واقع، برقراری روابط دوستی بلندمدت با افراد را باید یکی از عوامل مؤثر و بازدارنده در بروز مشکلات روانی یا رفتاری دانست.

آنجایی که مردان نیاز کمتری به دوست‌داشته‌شدن دارند، هرگز درک نمی‌کنند که چرا همسرانشان بی‌حدوحصر به آن‌ها عشق می‌ورزند.

اگر زنی که نیاز بسیار زیادی به محبت‌کردن و محبت‌دیدن دارد، دریابد که شریک زندگی‌اش به این‌همه عشق‌ورزی او نیاز ندارد، درصدد برمی‌آید که او را با محبت‌هایی وادار به عشق‌ورزیدن کند که می‌داند از نظرش همسرش بسیار افراطی است. بیشتر آن‌ها از پس انجام چنین کاری برنمی‌آیند؛ چون شتاب‌زدگی، تلاش و اصرار بیش‌ازحد به خرج می‌دهند. فرآیند آموختن نحوهٔ عشق‌ورزی به یک مرد، فرآیندی است که باید با آرامش، دقت و صبر پیش برود. زنان نباید در آموختن این هنر به همسرانشان عجله داشته باشند.

برآورده سازیم. نیاز به قدرت به ما اجازه نمی‌دهد که در هیچ رابطه‌ای (به‌ویژه رابطهٔ زناشویی) زیردست دیگر باشیم. من بر این باورم که دلیل ناموفق‌شدن بیشتر ازدواج‌ها این است که زوجین نمی‌توانند نیاز خود به قدرت را به‌درستی برآورده سازند