کارشناسان سالها هشدار میدادند که در صورت بروز طوفانی سهمگین، آببندهای نیواورلئان قدرت مقابله با جریان سیل را نخواهند داشت. در ماه اوت سال ۲۰۰۵، پیشبینیهایشان به بدترین شکل ممکن به حقیقت بدل شد. بادهای طوفان کاترینا با سرعتی معادل ۲۰۰ کیلومتر در ساعت وزیدند و امواج عظیمی در خلیج مکزیک ایجاد کردند که روانهٔ کانالها و دریاچههای اطراف نیواورلئان شدند. حجم عظیم آب به آببندها فشار آورد و بسیاری از آنها را شکست. آببندها مثل دیوارهای قلعههای شنی فروریختند. میلیاردها لیتر آب ناگهان بهطرف نیواورلئان سرازیر شد.
در اولین ساعات سیل، حدود ۱۰۰۰ نفر غرق شدند. دهها هزار نفر عاقبتی مثل خانوادهٔ تاکر داشتند؛