بریده‌هایی از کتاب درس های شیمی

هیچ‌چیز بدتر از این نیست که شاهد خوشحالی ناعادلانۀ دیگران باشید.

من یاد گرفتم که مردم همیشه دنبال راه‌حل‌های ساده برای مشکلات پیچیده‌شون می‌گردن...

«آقای پاین، یه مرد هم می‌تونه ناهار درست کنه. از نظر بیولوژیکی، چیز غیرممکنی نیست.»

«این فقط تصور تو نیست؛ اکثر آدم‌ها واقعاً مزخرفن»

«هروقت به خودت شک کردی، هروقت ترسیدی، فقط به یاد داشته باش که شجاعت ریشۀ تغییره. و تغییر همون چیزیه که ما از نظر شیمیایی براش طراحی شدیم. پس فردا که از خواب بیدار شدی، این قول رو بده: دیگه نباید خودت رو عقب نگه داری. دیگه به اظهارنظرهای بقیه درمورد اینکه چه چیزایی رو می‌تونی به دست بیاری و چه چیزایی رو نه، بها نده. و دیگه به کسی اجازه نده که تو رو در دسته‌بندی‌های بیهودۀ جنسی، نژادی، اقتصادی و مذهبی غل‌وزنجیر کنه. خانم‌ها، اجازه ندید استعدادهاتون نهفته بمونه. آینده رو طراحی کنید. وقتی امروز به خونه برگشتید، از خودتون بپرسید چه چیزی رو تغییر خواهید داد. و شروع کنید.»

«وقتش رو ندارم.» «کی داره؟ بزرگسال بودن همینه دیگه. یه مشکل رو حل می‌کنی صد تا دیگه می‌ریزه رو سرت

بزرگ کردن یک انسان دیگر درست شبیه شرکت کردن در آزمونی است که برای آن مطالعه نکرده‌ای. سؤالات چندگزینه‌ای دلهره‌آوری که هیچ گزینۀ درستی نداشتند.

هرچقدر هم وانمود کنی گذشته تمام شده، بازهم تکه‌هایش مثل خوره‌ای آزاردهنده در قلب خواهد ماند.

وقتی کشیش هستی، ناگریزی که دروغ بگویی، چراکه مردم نیاز دارند به‌جای شنیدن این واقعیت آشکار که هیچ‌چیز خوب نیست و بدتر هم خواهد شد، بشنوند همه‌چیز خوب است و بهتر هم خواهد شد.

«هروقت به خودت شک کردی، هروقت ترسیدی، فقط به یاد داشته باش که شجاعت ریشۀ تغییره. و تغییر همون چیزیه که ما از نظر شیمیایی براش طراحی شدیم. پس فردا که از خواب بیدار شدی، این قول رو بده: دیگه نباید خودت رو عقب نگه داری. دیگه به اظهارنظرهای بقیه درمورد اینکه چه چیزایی رو می‌تونی به دست بیاری و چه چیزایی رو نه، بها نده. و دیگه به کسی اجازه نده که تو رو در دسته‌بندی‌های بیهودۀ جنسی، نژادی، اقتصادی و مذهبی غل‌وزنجیر کنه. خانم‌ها، اجازه ندید استعدادهاتون نهفته بمونه. آینده رو طراحی کنید. وقتی امروز به خونه برگشتید، از خودتون بپرسید چه چیزی رو تغییر خواهید داد. و شروع کنید.»

ما همه انسانیم و حاصل تربیت، سیستم آموزشی خراب و تحمیل‌کننده‌های زندگی‌مون هستیم. درنتیجه، تقلیل زن‌ها به چیزی کمتر از مردها، و ارتقای مردها به چیزی بیشتر از زن‌ها، بیولوژیکی نیست، بلکه زاییدۀ فرهنگ اشتباهه. و این فرهنگ اشتباه با دو کلمه شروع می‌شه: رنگ صورتی، رنگ آبی.

یه‌وقت‌هایی نباید بذاری اتفاقات بد تو رو تعریف کنن. باید باهاشون بجنگی.

«آهسته برو تا تند بری.»

«فقط راجع‌به چیزای سطحی خانه‌داری حرف بزن.» الیزابت والتر را طوری نگاه کرد که لحظه‌ای از او ترسید. «خانه‌داری کار سطحی و پیش‌پاافتاده‌ای نیست!»

هر چیزی که ما می‌خوریم برای موجود زنده عواقبی داره، چه برای حیوانات چه گیاهان. ولی ما به‌ندرت به این فکر می‌کنیم که چیزی که با چاقو داریم خوردش می‌کنیم، با دندون‌های آسیابمون لهش می‌کنیم و بعد می‌فرستیمش توی معده‌مون تا با اسید هیدروکلریک هضم بشه، یه موجود زنده است.

«این فقط تصور تو نیست؛ اکثر آدم‌ها واقعاً مزخرفن».

تعریف عشق این است که واقعاً بخواهید برای شخص دیگری تغییر کنید.

«ما طلاق گرفتیم. در تماس نیستیم. توی نیویورک زندگی می‌کنه.» «متأسفم که می‌شنوم، اما طلاق شما ربطی به ناهار نداره.» «شاید این‌طور به نظر برسه، اما...» «آقای پاین، یه مرد هم می‌تونه ناهار درست کنه. از نظر بیولوژیکی، چیز غیرممکنی نیست.»

«اما چرا داشتن چند دونه تجهیزات اون‌قدر سخته؟ هاستینگز که بودجۀ زیادی داره.» الیزابت سرش را بالا گرفت تا به کالوین نگاه کند. سؤالش مثل این بود که بپرسی با وجود آن‌همه شالیزار برنج، چرا کودکان در چین از گرسنگی رنج می‌برند. «تبعیض جنسیتی.»

از منظر علم شیمی، نفرین و بدبیاری خرافه‌ای بیش نیست، اما زندگی هم فرضیۀ علمی نبود که بارها و بارها بدون آنکه عواقبی در پی داشته باشد آزمون‌وخطایش کرد.

به نظرتون چرا بیشتر مردم به متن‌هایی که هزاران سال پیش نوشته شدن اعتقاد دارن؟ و چرا هرچی منبع این متونْ غیرطبیعی، غیرقابل‌اثبات، غیرمحتمل و کهن‌تر باشه، مردم بیشتر بهشون ایمان دارن؟

تقلیل زن‌ها به چیزی کمتر از مردها، و ارتقای مردها به چیزی بیشتر از زن‌ها، بیولوژیکی نیست، بلکه زاییدۀ فرهنگ اشتباهه. و این فرهنگ اشتباه با دو کلمه شروع می‌شه: رنگ صورتی، رنگ آبی.

تصور کنید همۀ مردها زن‌ها رو جدی بگیرن. آموزش‌وپرورش متحول می‌شه. نیروی کار انقلاب می‌کنه. مشاورهای ازدواج از رده خارج می‌شن.

«امروز از آنِ توست»

دوستی نیازمند فداکاری است

زندگی هیچ‌وقت منصف نبوده، ولی تو می‌خوای یه‌جوری رفتار کنی که انگار هست.

موضوع خانواده مانند یک اتاق محصور در خانه‌ای تاریخی بود؛ اتاقی که پشت در آن می‌شد دید:

انسان‌ها عجیب بودند. آن‌ها تا وقتی زنده‌اند با گردوخاک می‌جنگند، اما وقتی می‌میرند، با کمال میل در آن دفن می‌شوند.

«می‌دونی چقدر خارق‌العاده است؟ اینکه مردی با کار معشوقه‌ش به اندازه کار خودش جدی رفتار کنه؟»

کالوین سعی کرد به این نزاع خاتمه بدهد: «من می‌تونم درستش کنم.» «من نیازی ندارم شما چیزی رو درست کنی. خودم از پس کارهام برمی‌آم.» «نه برنمی‌آی.» «ببخشید؟!» «برنمی‌آی، چون دنیا فعلاً روی پاشنۀ بی‌عدالتیش می‌چرخه.»